٢٨٠.مسند زيد ـ به نقل از زيد بن على ، از پدرش ، از جدّش درباره: به درستى كه او (على عليه السلام ) به عمر درباره زنِ حامله اى كه اعتراف به زنا كرده بود و عمر دستور داده بود سنگسار شود ، گفت : «شايد بر سرش فرياد كشيده اى يا او را ترسانده اى؟» . گفت : چنين بود . فرمود : «آيا از پيامبر خدا نشنيدى كه مى فرمود : بر اعتراف كننده ، پس از شكنجه حدّى نيست . به درستى كه آن كه را دربند كشى يا زندان كنى ، يا تهديد كنى ، اقرارش [ ارزش] ندارد؟ » . گويد : عمر ، زن را آزاد كرد . سپس گفت : زنان ، ناتوان اند كه فرزندى مانند على بن ابى طالب بزايند . اگر على نبود ، عمر هلاك مى شد . [٣]

ح ـ نرم خويى تا زمانى كه توطئه در كار نباشد

٢٨١.الأموال ـ به نقل از كثير بن نمر ـ: مردى ، مردى از خوارج را نزد على عليه السلام آورد و گفت اى امير مؤمنان! ديدم كه اين مرد ، تو را دشنام مى دهد . فرمود: «به او دشنام ده،همان گونه كه به من دشنام داد». گفت : تو را دوزخى مى انگاشت!

[١] الإمام عليّ عليه السلام : لا تُوقِع بِالعَدُوِّ قَبلَ القُدرَةِ (غرر الحكم : ح١٠٢٥٨) .[٢] عنه عليه السلام ـ في الحِكَمِ المَنسوبَةِ إلَيهِ ـ : أقتَلُ الأَشياءِ لِعَدُوِّكَ ألّا تُعَرِّفَهُ أنَّكَ اتَّخَذتَهُ عَدُوّا (شرح نهج البلاغة : ج٢٠ ص٢٨٣ ح٢٤٤) .[٣] مسند زيد : ص٣٣٥ .