٦٧٢.مسند ابن حنبل ـ به نقل از [عبد اللّه ] بن عمر ـ: سه ويژگى به على بن ابى طالب داده شده كه اگر يكى از آنها به من داده مى شد، براى من از شتران سرخ موى ، دوستْ داشتنى تر بود : پيامبر خدا دخترش را به او داد و آن دختر ، برايش فرزند آورد؛ در مسجد ، همه درها بجز درِ [ خانه] او را بست؛ و در روز خيبر ، پرچم را به او سپرد. [٢]

٦٧٣.تاريخ دمشق ـ به نقل از عبد اللّه بن مسعود ـ: قرآن بر هفت حرف نازل شده است كه هر حرفى ، ظاهرى و باطنى دارد و نزد على بن ابى طالب ، دانش ظاهر و باطن آن بود. [٣]

٦٧٤.الفتوح ـ از سخنان عمّار بن ياسر در جنگ صفّين ، خطاب به ع: اى ابتر! آيا نمى دانى كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «هر كس كه من مولاى اويم ، على مولاى اوست. بار الها! آن كه او را دوست مى دارد ، دوست بدار و آن كه او را دشمن مى دارد ، دشمن بدار. آن كه او را يارى مى رسانَد ، يارى رسان ، و آن كه او را بى يار مى گذارَد ، بى ياور گذار»؟ [٤]

٦٧٥.تاريخ دمشق ـ به نقل از عمر بن خطّاب ـ: خداوندا! هيچ گرفتارى و سختى اى نازل مكن ، جز آن كه ابو الحسن ، كنار من باشد. [٥]

٦٧٦.الاستيعاب : دربـاره زن ديـوانه اى كـه [ عـمر ]دستور به رَجم وى داده بود و درباره زنى كه شش ماهه زاييده بود و عمر مى خواست او را رجم كند و على عليه السلام به وى فرمود كه

[١] تاريخ دمشق : ج٤٢ ص٣٩١ .[٢] مسند ابن حنبل : ج٢ ص٢٥٦ ح٤٧٩٧ .[٣] تاريخ دمشق : ج ٤٢ ص ٤٠٠ .[٤] الفتوح عن عمّار بن ياسر ـ مِن كَلامِهِ في حَربِ صِفّينَ لِعَمرِو بنِ العاصِ ـ : أيُّهَا الأَبتَرُ ! أ لَستَ تَعلَمُ أنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله قالَ : مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَلِيٌّ مَولاهُ ، اللّهُمَّ والِ مَن والاهُ ، وعادِ مَن عاداهُ ، وَانصُر مَن نَصَرَهُ ، وَاخذُل مَن خَذَلَهُ ؟ (الفتوح : ج٣ ص٧٧) .[٥] تاريخ دمشق : ج ٥٣ ص ٣٥ .