داد و فرمود: «نماز عصر را در منطقه بنى قريظه به جا مى آوريم» . [١] جلوه شخصيت على عليه السلام در اين حركت نيز چشمگير است ، بدين سان كه : ١ . پرچم بلند اسلام در دستان پرتوان على عليه السلام بود . ٢ . پيشروان سپاه را على عليه السلام فرماندهى مى كرد . ٣ . بنى قريظه ، آوازه على عليه السلام را شنيده بودند و چون وى را ديدند ، فرياد مى زدند : «قاتلِ عمرو بن عبدِ وُد آمد» . ابن هشام مى گويد : سبب تسليم شدن بنى قريظه به حكميت سعد بن مُعاذ ، اين بود كه على عليه السلام فرياد كشيد : «به خدا سوگند ، يا شربتى كه حمزه نوشيد ، مى نوشم و يا دژ آنان را مى گشايم!» . [٢] يهوديان ، به لحاظ پيوستگى و دوستى ديرينى كه با سعد بن معاذ داشتند ، به داورى او ـ كه مى پنداشتند به نفع آنان خواهد بود ـ ، گردن نهادند و سعد بن معاذ ،حكم كرد كه مردان آنها كشته شوند ، اموالشان مصادره شود و فرزندانشان اسير گردند .

٢٥.السيرة النبويّة ، ابن هشام ـ در ذكر گردن نهادن بنى قريظه به حكم سعد بن معاذ: على بن ابى طالب عليه السلام ، در حالى كه [ با گروهش ] بنى قريظه را محاصره كرده بود ، فرياد برآورد : «اى لشكريان ايمان!» و با زبير بن عوّام ، پيش آمد و فرمود : «به خدا سوگند ، يا آنچه را حمزه نوشيد ، مى نوشم و يا دژ آنان را مى گشايم !» . و [در اين حال ، يهوديان] گفتند : اى محمّد ! ما به حكم سعد بن معاذ ، گردن مى نهيم [٣] . [٤]

[١] تاريخ الطبرى : ج ٢ ص ٥٨١ .[٢] السيرة النبوية ، ابن هشام : ج ٣ ص ٢٥١ .[٣] شايان ذكر است كه آنان به اميد عفو سعد بن معاذ ، به حكم كردنش گردن نهادند ، چون پيش از اسلام با او سابقه دوستى داشتند ؛ ولى سعد به كشتن مردان و اسارت زنان و به غنيمت گرفتن دارايى هايشان حكم كرد .[٤] السيرة النبويّة ، ابن هشام : ج٣ ص٢٥١ .