يكى از بخش هاى ارزشمند بيدارگر در خطبه ها و نامه هاى على عليه السلام سخنانى است كه ابعاد شخصيت بى نظير وى را مى نمايانَد. آنچه كه در اين فصل خواهد آمد، گوشه هايى از اين سخنان ارجمند است و نمونه هاى ديگر آن را در فصل هاى گوناگون كتاب مى توان يافت. در نگاهى گذرا و سطحى به اين سخنان، چنين مى نمايد كه امام عليه السلام خويش را ستايش مى كند و ممكن است براى خواننده اين توهّم را ايجاد كند كه اين سخنان با كلام خداوند متعال منافات دارد كه مى فرمايد : «پس خودتان را منزّه مشماريد. او به [ حال ] كسى كه پرهيزگارى نموده ، داناتر است» . [١] امّا خود آن حضرت با اشاره به اين كلام خداوند ، مى گويد : اگر نهى خداوند از تنزيه خويشتن (خودستايى) نبود، ذاكرى [٢] فضايل بسيارى را ذكر مى كرد . [٣]

[١] نجم : آيه ٣٢ .[٢] مراد ، خود حضرت است .[٣] نهج البلاغة : نامه ٢٨ .