٨٤١.امام باقر عليه السلام : كوفيان از بالا آمدن آب فرات ، پيش على عليه السلام شكايت بردند . او به همراه حسن و حسين عليهماالسلامسوار شد و در كنار فرات ايستاد . آب فرات از دو سو بالا آمده بود . آن گاه با عصاى پيامبر خدا ، ضربه اى [ به آب] زد . در نتيجه ، آب ، يك ذرع ، پايين نشست . بار ديگر ضربه اى زد و [ اين بار] دو ذرع ، پايين نشست . گفتند : اى امير مؤمنان! اگر يك ضربه ديگر مى زدى [ ، بهتر بود] . فرمود : «من از خدا درخواستى كردم و او اين قدر كه ديديد ، به من داد و دوست ندارم بنده اى سِمِج باشم» . [١]

٨٤٢.شرح الأخبار ـ به نقل از اصبغ بن نُباته ـ: وقتى بصريانْ شكست خوردند ، جوانى نزدعلى عليه السلام آمد و گفت : چه اشكالى در غنايم داخل خيمه هاست كه تقسيم نمى شود؟ على عليه السلام فرمود : «من نياز به فتواى نوآموزان ندارم» . جوان ديگرى برخاست و همان سخن را تكرار نمود و على عليه السلام همان جوابى راكه

[١] الإمام الباقر عليه السلام : شَكا أهلُ الكوفَةِ إلى عَلِيٍّ عليه السلام زِيادَةَ الفُراتِ ، فَرَكِبَ هُوَ وَالحَسَنُ وَالحُسَينُ عليهماالسلامفَوَقَفَ عَلَى الفُراتِ وقَدِ ارتَفَعَ الماءُ عَلى جانِبَيهِ ، فَضَرَبَهُ بِقَضيبِ رَسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله فَنَقَصَ ذِراعٌ ، وضَرَبَهُ اُخرى فَنَقَصَ ذِراعانِ . فَقالوا : يا أميرَ المُؤمِنينَ ، لَو زِدتَنا ! فَقالَ : إنّي سَأَلتُ اللّه َ فَأَعطاني ما رَأَيتُم ، وأكرَهُ أن أكونَ عَبدا مُلِحّا (الخرائج والجرائح : ج ١ ص ١٧٣ ح ٤) .