٧٤٠.صحيح البخارى ـ به نقل از مطرف بن عبد اللّه ـ: من و عمران بن حصين ، پشت سرِ على بن ابى طالب عليه السلام نماز به جا آورديم . هرگاه سجده مى كرد ، تكبير مى گفت و هرگاه سر بلند مى كرد ، تكبير مى گفت و هرگاه برمى خاست ، تكبير مى گفت . هنگام پايان نماز ، عمران بن حصين دست مرا گرفت و گفت : اين نماز ، نماز محمّد صلى الله عليه و آله را به ياد من آورد (و يا گفت : با ما نماز محمّد صلى الله عليه و آله را به جا آورد) . [٢]

٧٤١.امام صادق عليه السلام ـ درباره امام على عليه السلام ـ: به نماز مى ايستاد ، و آنگاه كه مى گفت : «به سوى آفريننده آسمان و زمينْ رو كردم ...» ، رنگش تغيير مى كرد ، به گونه اى كه اين دگرگونى در چهره اش نمايان مى گشت . [٣]

٧٤٢.امام صادق عليه السلام : على عليه السلام ، چنان ركوع به جا مى آورد كه عرقش جارى مى شد ، به گونه اى كه از طولانى شدن نماز ، غرق در عرق مى شد. [٤]

٤ . اهتمام به نماز شب

٧٤٣.امام على عليه السلام : از زمانى كه سخن پيامبر صلى الله عليه و آله را شنيدم كه : «نماز شب ، نور است» ، نماز شب را ترك نكرده ام . ابن كوّاء گفت : حتى در شب هرير (ليلة الهرير) [٥] ؟ فرمود :

[١] إرشاد القلوب : ص٢١٧ .[٢] صحيح البخارى : ج١ ص٢٧٢ ح٧٥٣ .[٣] الإمام الصادق عليه السلام ـ فِي الإِمامِ عَلِيٍّ عليه السلام ـ : وإن كانَ لَيَقومُ إلَى الصَّلاةِ ، فَإِذا قالَ : وَجَّهتُ وَجهي تَغَيَّرَ لَونُهُ ، حَتّى يُعرَفُ ذلِكَ في وَجهِهِ (شرح نهج البلاغة : ج٤ ص١١٠) .[٤] عنه عليه السلام : كانَ عَلِيٌّ عليه السلام يَركَعُ فَيَسيلُ عَرَقُهُ حَتّى يَطَأَ في عَرَقِهِ مِن طولِ قِيامِهِ (فلاح السائل : ص٢١٣ ح١٢٣) .[٥] ليلة الهرير ، به يكى از شب هاى جنگ صفّين كه نبرد شدّت يافته و دو سپاه به سختى در كارزار بودند و شمار زيادى از طرفين كشته شدند ، اطلاق مى شود . (م)[٦] الإمام عليّ عليه السلام : ما تَرَكتُ صَلاةَ اللَّيلِ مُنذُ سَمِعتُ قَولَ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله : صَلاةُ اللَّيلِ نورٌ ، فَقالَ ابنُ الكَوّا : ولا لَيلَةَ الهَريرِ ؟ قالَ : ولا لَيلَةَ الهَريرِ (المناقب ، ابن شهر آشوب : ج٢ ص١٢٣) .