امام على عليه السلام هنگامى نظريّات مشورتى خود را در عرصه هاى علمى و يا مشكلات سياسى ارائه مى كرد كه به رسيدن بهره آن به امّت مسلمان ، اطمينان داشت ؛ امّا هر گاه اين بهره به اجتماع نمى رسيد و تنها نصيب شخص خليفه مى شد ، آن را ابراز نمى كرد . ابن عبّاس مى گويد : در يكى از سفرهاى عمر به شام ، همراهش بودم . روزى با شترش تنها راه مى پيمود كه به دنبالش رفتم . پس به من گفت : اى ابن عبّاس! از پسر عمويت گله دارم! از او خواستم كه با من بيايد ؛ ولى نيامد . [٣]

د ـ پذيرش آراى امام عليه السلام از سوى عمر

١٦٣.تاريخ اليعقوبى : عمر ، نوشته ها را تاريخدار كرد و خواست كه تاريخ را از «ميلاد پيامبر خدا» آغاز كند . سپس گفت : از «بعثت» . على بن ابى طالب عليه السلام نظر داد كه آن را از «هجرت» بنويسد . پس ، او هم از «هجرت» نوشت . [٤]

١٦٤.امام على عليه السلام ـ خطاب به عمر ، هنگامى كه او از مردم ، درباره همر: اين امر (اسلام) ، نه پيروزى اش به فراوانى [ افراد ]بود و نه خوارى اش به كمى آنان . اين ، دين خدا بود كه چيره شد و سپاهى كه با فرشتگان ، تأييد و نصرت يافت ، تا بدان جا رسيد كه بايد مى رسيد . ما به

[١] فضائل الصحابة ، ابن حنبل : ج٢ ص٦٤٧ ح١١٠٠ .[٢] الكافى : ج٧ ص٤٢٤ ح٦ .[٣] شرح نهج البلاغة : ج١٢ ص٧٨ .[٤] تاريخ اليعقوبى : ج٢ ص١٤٥ .