١٥٣.الكافى ـ به نقل از سدير ـ نبودندو با على عليه السلام تنها دو مرد ناتوان و خوار و تازه مسلمان (عبّاس و عقيل) بودند كه از آزاد شدگان [ فتح مكّه ]بودند . هان! به خدا سوگند ، اگر حمزه و جعفر حاضر بودند ، كار آن دو (ابو بكر و عمر) به آن جا نمى رسيد و اگر شاهد ماجرا بودند،خود را فدا مى كردند». [١]

٤ . اجبار

١٥٤.امام صادق عليه السلام : به خدا سوگند ، على عليه السلام بيعت نكرد تا آن كه ديد دودْ داخل خانه اش شد . [٢]

ل ـ زمينه هاى موفّقيت سقيفه

١ ـ دشمنى قريش

١٥٥.نثر الدرّ ـ به نقل از ابن عبّاس ـ: ميان على عليه السلام و عثمان، گفتگويى در گرفت . عثمان گفت : من چه كنم كه قريش ، [٣] شما (بنى هاشم) را دوست ندارند . شما در جنگ بدر از آنها هفتاد تن را كشتيد ؛ هفتاد نفرى كه سيمايشان چون گوشواره هاى زرين بود و بينى شان پيش از لب هايشان آب مى نوشيد [٤] . [٥]

٢ ـ حسادت

١٥٦.الأمالى ، مفيد ـ به نقل از ابو هيثم بن تَيَّهان اى اميرمؤمنان! حسادت قريش بر تو ، دو گونه است : نيكان آنها به سبب همچشمى در فضيلت و يا بلندىِ مرتبت ، حسادت ورزيدند و بدكاران آنها بدخواهانه بر تو حسد بردند .

[١] الكافى : ج٨ ص١٨٩ ح٢١٦ .[٢] الإمام الصادق عليه السلام : وَاللّه ِ ما بايَعَ عَلِيٌّ عليه السلام حَتّى رَأَى الدُّخانَ قَد دَخَلَ عَلَيهِ بَيتَهُ (الشافى : ج ٣ ص ٢٤١) .[٣] هرجا سخن از «قريش» در برابر على عليه السلام باشد ، مقصود، «قريش سياسى» يا همان قُريشيانِ غير بنى هاشم اند . (م)[٤] كنايه از تكبّر و بزرگ منشى آنهاست ، همچون «باد در دماغ داشتن» در فارسى . (م)[٥] نثر الدرّ : ج٢ ص٦٨ .