١١٩.امام زين العابدين عليه السلام : پيامبر خدا با عمامه «سَحاب» خود، على بن ابى طالب عليه السلام را مُعمَّم كرد و آن را از جلو و پشت سر ، فرو هشت. سپس فرمود : «رو كن». پس رو كرد. سپس فرمود : «برگرد». او برگشت. پس گفت : «فرشتگان، اين گونه نزد من آمدند» و سپس فرمود : «هر كه من مولاى اويم، على مولاى اوست. خدايا! هركه را دوستش مى دارد، دوست و هركه را دشمنش مى دارد، دشمن بدار! هر كس يارى مى دهد، يارى ده و هر كس او را وا مى نهد، وا بنه!». [٣]

د ـ تبريك رهبرى

١٢٠.مسند ابن حنبل ـ به نقل از بَراء بن عازب ـ: ما با پيامبر خدا در سفر بوديم كه در غدير خم توقّف كرديم و در ميان ما نداى نماز جماعت داده شد و براى پيامبر خدا زير دو درخت، روفته شد. پس، نماز ظهر را خواند و دست على عليه السلام را گرفت و فرمود : «آيا نمى دانيد كه اختيار من نسبت به مؤمنان از خود آنها بيشتر است؟». گفتند : چرا. فرمود : «آيا نمى دانيد كه اختيار من نسبت به هر مؤمنى از خود او بيشتر است؟».

[١] عرب ها، وقتى كسى را براى حكمرانى برمى گزيدند، به عنوان تاج، عمامه بر سرش مى گذاشتند ؛ چنان كه در حديثى از پيامبر صلى الله عليه و آله آمده است : «عمامه ها، تاج هاى عرب اند» .[٢] الإمام عليّ عليه السلام : عَمَّمَني رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله يَومَ غَديرِ خُمٍّ بِعِمامَةٍ سَوداءَ ، طَرَفُها عَلى مَنكِبي (الإصابة : ج ٤ ص ٢٣ ش ٤٥٨٤) .[٣] الإمام زين العابدين عليه السلام : إنَّ رَسولَ اللّه ِ عَمَّمَ عَلِيَّ بنَ أبي طالِبٍ عِمامَتَهُ السَّحابَةَ وأرخاها مِن بَينِ يَدَيهِ ومِن خَلفِهِ ، ثُمَّ قالَ : أقبِل فَأَقبَلَ ، ثُمَّ قالَ : أدبِر فَأَدبَرَ . فَقالَ : هكَذا جائَتنِي المَلائِكَةُ ، ثُمَّ قالَ : مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَليٌّ مَولاهُ ، اللّهُمَّ والِ مَن والاهُ ، وعادِ مَن عاداهُ ، وَانصُر مَن نَصَرَهُ ، وَاخذُل مَن خَذَلَهُ (نظم درر السمطين : ص ١١٢) .