ب ـ پذيرفتن فرماندهى افرادى مانند عبد اللّه بن ابى سَرْح و يزيد از سوى امام حسين عليه السلام ، بسيار بعيد است. ج ـ در احاديث اهل بيت عليهم السلام در طول دو قرن ، هيچ اشاره اى به اين حضور ، نشده است . بنا بر اين ، هرچند حضور امام حسين عليه السلام در جبهه براى دفاع از اسلام ، قابل توجيه است و نمى توان آن را صد در صد نفى كرد، ليكن قرائنى كه اشاره كرديم ، بر خلاف آن، دلالت مى كنند .

٣ . دفاع از عثمان ، هنگامِ در محاصره بودنش

از جمله مطالبى كه به صورت مكرّر در مصادر اهل سنّت [١] به ثبت رسيده، اين است كه امام على عليه السلام هنگام محاصره شدن خانه عثمان ، امام حسن عليه السلام و امام حسين عليه السلام را براى دفاع از خليفه به آن جا فرستاد و آنها تا پايان واقعه در آن جا حضور داشتند و در حمله محاصره كنندگان ، آسيب ديدند. گروهى از محقّقان شيعه ، اين واقعه را مورد ترديد قرار داده اند، مانند : سيّدِ مرتضى، علّامه عبد الحسين امينى، باقر شريف قَرَشى و سيّد جعفر مرتضى عاملى و... . آنچه اينان را به ترديد وا داشته ، ماهيت حكومت عثمان و سيره حكومتى او و مغايرت آن با مَنش و روش امام على عليه السلام و نيز حضور صحابه در حادثه حمله به خانه عثمان است ، گذشته از آن كه اسناد برخى از نقل ها ، به سعيد بن ابى سعيد مَقبُرى منتهى مى شود كه رجاليان نامدارى چون ابن شيبه، واقدى و ابن حبّان گفته اند: وى در چهار سال پايان عمر ، مشاعرش را از دست داد. [٢]

[١] تاريخ المدينة : ج ٤ ص ١٣٠٤ ، تاريخ دمشق : ج ٣٩ ص ٤١٨ ، الإمامة و السياسة : ج ١ ص ٥٩ . نيز ، ر . ك : همين دانش نامه : ص ٣٦٩ (فصل سوم / گزارش هاى جلوگيرى امام عليه السلام از قتل عثمان) و دانش نامه اميرالمؤمنين عليه السلام : ج ٣ ص ٢٦١ ـ ٢٧٣.[٢] ر . ك : الشافى فى الإمامة : ج٤ ص٢٤٢ ، الغدير : ج ٩ ص ٢٣٨ ، حياة الإمام الحسن بن على عليهماالسلام ، قَرَشى : ف ج ١ ص ٢٧٩ ، الحياة السياسيّة للإمام الحسن عليه السلام ، ص١٤٠. نيز، ر.ك: شرح نهج البلاغة ، ابن ابى الحديد : ج ٣ ص ٨ .