امام حسين عليه السلام ٢٥ سال از عمر خويش را در دوران خلفا گذراند . ايشان در ابتداى خلافت خليفه اوّل ، هفت ساله و در آغاز خلافت خليفه دوم ، نُه ساله و در شروع خلافت خليفه سوم ، نوزده ساله بود . مشخّصه هاى عمومى اين ٢٥ سال را چنين مى توان برشمرد:

١ . احترام و اظهار علاقه خلفا به امام حسين عليه السلام

امام حسين عليه السلام و همچنين برادر بزرگ ترش امام حسن عليه السلام ، به دليل كمالات شخصى، خانوادگى و نيز فضايل فراوانى كه مردم از زبان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در باره آن دو ، به تكرار شنيده بودند، در جامعه اسلامى ، محبوبيت خاصّى داشتند . اين مسئله و شرايط سياسى ـ اجتماعى آن روز ، ايجاب مى كرد كه رهبران سياسى آن روز براى آن دو ، احترام خاصّى قائل شوند. خليفه دوم ، برترى آنان بر فرزندانش را اظهار مى داشت و سهم ايشان را از بيت المال ، بيش از فرزندان خود و مانند سهم پدرشان (امير مؤمنان عليه السلام) قرار داد. [١] . نيز برخى مصادر تاريخى از قول ابن عبّاس آورده اند: عمر بن خطّاب ، حسن و حسين عليهماالسلام را دوست داشت و آن دو را بر فرزندانش مقدّم مى داشت . [٢]

[١] ر . ك : ص٢٥٣ جايگاهش نزد خليفه .[٢] ر . ك : ص ٣٥٧ ح ٦٦٣ .