٦٤٤.الغيبة ، طوسى ـ به نقل از احمد بن ابراهيم ـ: در سال ٢٦٢ هجرى [١] بر حكيمه ، دختر امام جواد عليه السلام وارد شدم. از پشتِ پرده با او سخن گفتم و از دينش پرسيدم . او همه كسانى را كه امامِ خود مى دانست ، نام برد و حتّى نام [كوچكِ ]حجّة بن الحسن را نيز بر زبان آورد . به او گفتم : خدا ، مرا فداى تو كند ! آيا او را ديده اى يا خبر دارى؟ گفت : اين را از نامه اى (وصيّتى) كه ابو محمّد (امام عسكرى) به مادر خود نوشته ، مى دانم . به او گفتم : آن كودك ، كجاست؟ گفت : پنهان است . گفتم : شيعه ، به چه كسى پناه ببرد؟ گفت : به مادر بزرگش ، مادر ابو محمّد . به او گفتم : به كسى اقتدا كنم كه وصيّتش به زنى است؟! گفت : به حسين بن على عليه السلام اقتدا كن كه در ظاهر، به خواهرش زينب دختر على عليه السلام وصيّت كرد و هر دانشى از سوى على بن الحسين عليه السلام بيرون مى آمد ، به زينب منسوب مى شد ؛ امّا اين براى پنهان داشتن على بن الحسين عليه السلام بود . سپس گفت : شما محدّث هستيد . آيا برايتان روايت نشده كه نُهمين فرزند از نسل حسين عليه السلام ميراثش تقسيم مى شود ، با آن كه هنوز زنده است ؟

ر. ك: ج ٧ ص ١٨٩ (بخش هشتم / فصل نهم / وصيت هاى امام عليه السلام ).

[١] در كمال الدين آمده است : سال هشتاد و دو .