٧٠٠.نهج البلاغة : امام على عليه السلام در يكى از روزهاى جنگ صفّين ، آن گاه كه ديد فرزندش حسن عليه السلام به كارزار مى شتابد ، فرمود : «اين جوان را برايم نگاه داريد كه مبادا توانم را ببرد . مرا دريغ مى آيد كه اين دو (حسن و حسين) به كام مرگ روند و نسل پيامبر صلى الله عليه و آله قطع شود» .

٧٠١.وقعة صفّين ـ به نقل از عبد اللّه بن وديعه انصارى ـ: على عليه السلام فرمود : « ... من براى پيكار با شاميان ، مصمّم بودم . پس به اين دو تن (يعنى حسن و حسين) نظر كردم كه از من در نبرد ، پيشى گرفته اند ، و نيز به اين دو نفر (يعنى عبد اللّه بن جعفر [ طيّار] و محمّد حنفيّه) كه بر من سبقت گرفته اند . دريافتم كه اگر آن دو (حسن و حسين) از ميان بروند ، نسل محمّد صلى الله عليه و آله از اين امّت ، برچيده مى شود و من اين را نمى خواستم و از مرگ اين دو تن (عبد اللّه و محمّد) نيز بيمناك بودم و به يقين دانستم كه اين دو فقط به دليل موقعيّت من ، بر من پيشى گرفته اند و به خدا سوگند ، هر آينه اگر آنها (شاميان) را پس از اين روز ، ديدار كنم ، بى شك ، بدون آن دو (حسن و حسين) ديدارشان مى كنم» .

٧٠٢.نثر الدرّ : منافقان به محمّد بن حنفيّه گفتند: چرا امير مؤمنان ، تو را در جنگ ، جلو مى اندازد و حسن و حسين را نه؟ گفت: چون آن دو ، چشمان اويند و من دست راست او ، و او با دست راستش از چشمانش دفاع مى كند .