٥٥٠.عيون أخبار الرضا عليه السلام ـ به نقل از محمّد بن ابى يعقوب بلخى ـ: از امام رضا عليه السلام پرسيدم و گفتم : به چه علّت ، امامت در فرزندان حسين عليه السلام و نه حسن عليه السلام ، واقع شد؟ فرمود : «زيرا خداى عز و جل آن را در فرزندان حسين عليه السلام و نه حسن عليه السلام ، قرار داد و خدا از آنچه مى كند ، سؤال نمى شود» .

٥٥١.الكافى ـ به نقل از موسى بن عبد اللّه بن حسن ، در يادكرد: و گفتگو ميان آنها بالا گرفت ، تا به جايى رسيد كه نمى خواست ، و بخشى از سخن [پدرم ]عبد اللّه بن الحسن ، اين بود كه : براى چه حسين عليه السلام سزاوارتر از حسن عليه السلام به امامت بود؟ امام صادق عليه السلام فرمود : «خداوند ، حسن و حسين عليهماالسلام را رحمت كند ! از چه رو ، اين را مى گويى؟» . گفت : زيرا براى حسين عليه السلام شايسته بود كه چون عدالت ورزد ، امامت را در بزرگ ترين فرزند حسن عليه السلام قرار دهد . امام صادق عليه السلام فرمود : «خداوند ـ تبارك و تعالى ـ هنگامى كه خواست به پيامبر صلى الله عليه و آله وحى كند ، با هيچ يك از آفريدگانش مشورت نكرد و محمّد صلى الله عليه و آله ، على عليه السلام را به آنچه خواست ، فرمان داد و او آنچه را فرمان يافت ، به انجام رساند و ما جز آنچه را پيامبر صلى الله عليه و آله در بزرگداشت و تأييد او فرمود ، نمى گوييم و اگر [پيامبر صلى الله عليه و آله ] به حسين عليه السلام فرمان مى داد كه وصيّت و امامت را در مسن تر قرار دهد يا به فرزندان آن دو انتقال دهد ، اين كار را مى كرد و او نزد ما متّهم به اندوختن آن براى خود نيست . او بى گمان ، ولايت يافت و آن كار (براى خود اندوختن) را نكرد ؛ بلكه آنچه را فرمان يافته بود ، به انجام رساند . او جدّ تو و عموى توست . پس اگر نيك بگويى ، چه كس از تو به آن، سزاوارتر ؟ و اگر بيهوده بگويى ، خداوند ، تو را بيامرزد!» .