دانشنامه احاديث پزشكى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٧٩ - ٥٥/ ٦ گوشت ميش

٥٥/ ٦ گوشت ميش‌

٢٠٠٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداوند عز و جل از هر چيز، چيزى را برگزيد... و از [ميان انواع‌] گوسف‌[١] ند، ميش را.

٢٠٠٥. امام صادق عليه السلام: هر كس در قلب يا بدن خود به ضعفى گرفتار آمد، گوشت ميش با شير بخورد؛ چرا كه در اين صورت، هر بيمارى و عارضه‌اى، از بند بند تن او برون مى‌رود، بدنش نيرو مى‌گيرد و لثه‌اش استحكام مى‌يابد.[٢]

٢٠٠٦. الكافى‌ به نقل از سعد بن سعد: به امام كاظم عليه السلام گفتم: خانواده من، گوشت ميش نمى‌خورند.

پرسيد: «چرا؟».

گفتم: آنان مى‌گويند اين گوشت، تلخه سياه و سردرد و ديگر دردها را در آنان تحريك مى‌كند.

به من فرمود: «اى سعد!».

گفتم: لبيك!

فرمود: «اگر خداوند عز و جل چيزى را ارزشمندتر از ميش مى‌دانست، آن را فِديه اسماعيل عليه السلام مى‌ساخت».

٢٠٠٧. الكافى‌ به نقل از سهل بن زياد، از يكى از هم‌مسلكانش (به گمان، محمّد بن اسماعيل): يكى از ما نزد امام رضا عليه السلام، از گوشت، ياد كرد و گفت: هيچ گوشتى خوش‌تر از گوشت بز نيست.

پس، امام رضا عليه السلام به او نگريست و فرمود: «اگر خداوند، گوشتى خوش‌تر از گوشت ميش آفريده بود، همان را فديه اسماعيل عليه السلام مى‌ساخت».

[١] ميش: گوسفند، گوسپند. مطلق گوسفند باشد، خواه ماده و خواه نر .... گويا در قديم، ميش، به جنسى مى‌گفته‌اند كه امروز گوسفند مى‌گوييم و اعم از نر و ماده و پشم‌دار است؛ و گوسفند، اطلاق مى‌شده است هم بر ميش( يعنى گوسفند در معناى امروزى كه پشم دارد) و هم بر بز، اعم از نر و ماده( ر. ك: لغت‌نامه دهخدا: ج ١٣ ص ١٩٤٢٧).

[٢] در المحاسن و مكارم الأخلاق، بخش دوم حديث، وجود ندارد.