٦٢٢٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همانا مجوس اين امّت ، قَدَرهاى خداى متعال را تكذيب مى كنند . اگر بيمار شدند ، عيادتشان نكنيد و اگر مُردند ، بر [جنازه] آنان حاضر نشويد و اگر به آنان برخورديد ، سلامشان ندهيد .

٦٢٢٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : سه كس اند كه روز رستاخيز ، هيچ عمل واجب يا مستحبى از آنان [١] پذيرفته نمى شود : بدرفتار با پدر و مادر ، منّت گذار ، و تكذيب كننده قَدَر .

٦٢٢٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : چهار كس اند كه خداوند در روز رستاخيز ، به آنان نگاه نمى كند : بدرفتار با پدر و مادر ، منّت گذار ، تكذيب كننده قَدَر ، و مى گسار .

٦٢٣٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : شش كس اند كه خداوند و هر پيامبرِ اجابت شده اى ، آنها را نفرين كرده اند : افزاينده به كتاب خدا ، تكذيب كننده قَدَر ، ترك كننده سنّت من ، حلال شمارنده چيزى كه خدا آن را درباره خاندانم حرام نموده ، زورگويى كه كسى را كه خدا عزيزش كرده ، خوار مى كند و كسى را كه خدا ذليلش كرده ، عزيز مى گرداند و كسى كه فَىْ ء [٢] را به انحصار خود درآورد و آن را بر خويشتن روا بشمارد .

[١] براى صرف و عدل (كه در متن عربى حديث آمده است) معانى گوناگونى ذكر شده است ، گفته شده : صرف ، به معناى واجب و عدل به معناى مستحب است ، و نيز گفته شده : صرف به معناى توبه و عدل به معناى فديه دادن است . در حديث است كه از پيامبر سؤال شد : عدل چيست؟ فرمود : فديه دادن . و سؤال شد : صرف چيست؟ فرمود : توبه . نيز گفته شده : صرف ، چاره انديشى و عدل يارى كردن است .[٢] فى ء ، بر چيزهايى اطلاق مى شود كه مى توان به مسالمت از كفار گرفت و نيز زمين هايى را كه ساكنان آنها به موجب عهدنامه اى تسليم شده باشند ، در بر مى گيرد .