٦٤٦٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بيش از آنچه خانواده بيمار ، او را از غذاها [ ى زيانبار ]پرهيز مى دهند ، خداوند متعال ، مؤمن را از [آلودگى] به دنيا پرهيز مى دهد . همچنين نوازش خداوند عز و جل ، به مؤمن با گرفتار كردن، از نوازش پدر به فرزندش با خير است.

٦٤٦٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : رگى از مؤمن نمى زند ، جز اين كه خداوند در برابر آن، گناهى را از او مى ريزد و برايش ثوابى مى نويسد و او را درجه اى بالا مى برد.

٦٤٦٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : انسان [، گاه] ، درجه عالى اى در بهشت دارد كه جز در سايه برخى از گرفتارى هايى كه به او مى رسد، بِدان نايل نمى شود. چنانچه مرگ او فرا رسد و او به آن درجه نرسيده باشد، مرگ، چنان بر او سخت گرفته مى شود تا به آن درجه دست يابد.

٦٤٦٦.عُدّة الداعى : پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «در بهشت، جايگاه هايى هست كه بندگان با عمل هايشان بِدانها نمى رسند. آن جايگاه ها، آويزى [نگه دارنده] از بالا و پايه اى از پايين ندارند». گفته شد: اى پيامبر خدا! صاحبان آن منازل، كيان اند؟ فرمود: «آنان، گرفتاران و اندوهناكان اند».

٦٤٦٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداى متعال براى بنده در بهشت درجه اى بلند مقرّر كرده كه عمل او به آن نمى رسد. پس پيوسته گرفتار بلا مى شود تا بِدان برسد.

٦٤٦٨.مسند ابن حنبل ـ به نقل از عبد الرحمان بن شيبه ـ: عايشه [به من] خبر داد كه دردمندى، درِ خانه پيامبر خدا را كوبيد و شروع كرد به شِكوه كردن و به خود پيچيدن. عايشه [به پيامبر صلى الله عليه و آله ] گفت: اگر بعضى از ما اين كار را مى كرد، بر او خشم مى گرفتى. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «بر نيكوكاران، سخت گرفته مى شود و به مؤمن، هيچ آسيبى (از رفتن خار در تنش گرفته تا بالاتر از آن) نمى رسد، جز اين كه با آن، گناهى از او ريخته مى شود و با آن، يك درجه بالا مى رود».