٦٥١٧.مصباح الشريعة ـ در آنچه به امام صادق عليه السلام نسبت داده است: هر چه از قناعت كاسته شود، بر رغبت و طمع افزوده مى شود، و طمع و رغبت به دنيا، دو ريشه براى هر بدى هستند.

ج ـ لذّتجويى

٦٥١٨.امام على عليه السلام : لذّتجويى [١] ، اساس هر بدى است.

٦٥١٩.امام على عليه السلام : آزمندىِ بسيار، انگيزاننده به هر بدى است.

٦٥٢٠.امام على عليه السلام : هر چيزى بذرى دارد و بذر بدى، لذّتجويى است.

٦٥٢١.امام على عليه السلام : بر بدى مرد، به بسيارىِ لذّتجويى و فراوانى طمعش دليل آورده مى شود.

٦٥٢٢.امام على عليه السلام : از پَستىِ لذّتجويى و طمع بپرهيزيد؛ چرا كه اساس هر بدى، و كشتزار ذلّت، و خوار كننده نفْس، و رنجور سازنده بدن است.

د ـ خشم

٦٥٢٣.امام على عليه السلام : چه بد همراهى است خشم! عيب ها را آشكار، بدى را نزديك، و نيكى را دور مى سازد.

[١] واژه «شَرَه» كه در اصل عربى حديث به كار رفته است، به معناى: غلبه حرص، آزمندى، افراط در كامجويى و لذّت طلبى زياده از حدّ است. آزمندى (حرص)، به «طمع زياد» گفته مى شود .