«آلاء اللّه» بزرگترين نعمتهاى الهى بر بندگانش مى‌باشد و منظور از آن، «ولايت» ما است.
حال اگر توجّه كنيم كه معرفت پروردگار و توحيد بالاترين نعمت الهى است كه به بندگان عطا شده است، معلوم مى‌شود كه بين «ولايت» كه آن را نيز بزرگترين نعمت الهى خوانده‌اند، و «توحيد»، پيوندى استوار و بلكه عينيّت و اتّحاد برقرار است. انسانى كه در باطن به مقام «ولايت» قرب پيدا مى‌كند و به اولياء حق «ملحق» مى‌شود به آخرين مرحله توحيد كه براى انسان ميسّر است نائل مى‌گردد.
چگونه «ولايت» ارزنده‌ترين نعمت الهى است‌ بنابراين بايد تأمّل كرد كه امامت و ولايت چيست كه بالاترين نعمت الهى است.
در تبيين و توضيح اين مطلب مى‌گوييم:
امام معصوم داراى سه شأن است: ١- حكومت و رهبرى ٢- مرجعيّت و حلّ معضلات معارف دين ٣- ولايت تكوينى اين شأن سوّم اساسى‌ترين شأن امام عليه السلام و درحقيقت پشتوانه شؤون ديگر اوست. كتب روايى ما مملوّ از ابعاد و معارف مربوط به اين مقام امامت و ولايت است. امام در اين شأن اخير، ركن آسمانها و زمين است و هيچگاه زمين از او خالى نمى‌شود.
در كافى در روايتى از امام باقر عليه السلام آورده است:
«وَاللَّه ما تَرَكَ اللَّهُ ارْضاً مُنْذُ قُبِضَ آدَمُ عليه السلام إِلَّا وَ فيها امامٌ يُهتَدى‌ بِهِ الىَ اللَّهِ وَ هُوَ حُجَّتُهُ عَلى‌ عِبادِهِ وَ لا تَبْقَى الْارضُ بِغَيرِ امامٍ حُجَّةٍ على عباده» «١» سوگند به خدا از آن روز كه آدم (ابوالبشر) درگذشت، خداوند زمين را بدون امامى كه به وسيله او انسانها به‌سوى خدا هدايت شوند، نگذاشت امام حجّت خدا بر بندگانش مى‌باشد و زمين بدون امامى كه حجت خدا بر بندگان باشد باقى نمى‌ماند.
و در روايت ديگرى از امام صادق عليه السلام آمده است:
«لَوْ بَقيَتِ الْارْضُ بِغَيْرِ امامٍ لَساخَتْ» «٢»