ما از كجا و نيل به مقام آنها كجا، مگر ما درباره آنها موظفيم به كُنه آنها راه پيدا كنيم، اين‌را كسى از ما نخواست. ولى آن مقدارى كه مقدور ماست، اطاعت است كه وظيفه ماست.
يك بيان نورانى حضرت امير در يكى از خطبه‌هاى نهج‌البلاغه درباره معرفت خدا دارد. كُنه خدا نه مقدور كسى است و نه مورد تكليف، امّا آن اندازه‌اى كه شناخت ذات اقدس اله مقدور است، واجب است بحثش، فحصش «لَمْ يُطْلَعِ الْعُقُولَ عَلى‌ تَحْديدِ صِفَتِهِ وَ لَمْ يُحْجَبْ‌ها عَنْ واجِبِ مَعْرِفَتِهِ» «١» فرمود: ذات اقدس اله هيچ عقلى را مطلع نكرد به كنه معرفتش و امّا مقدار واجب را هم محجوب نكرده پس اكتناه نه مقدور است و نه مورد تكليف امّا غير اكتناه هم مقدور است و هم واجب. اين درباره ذات اقدس اله، خلفاى الهى هم اين چنينند، نه كنه اينها مقدور است و نه تحصيلش واجب امّا آن مقدارى كه معرفت اينها واجب است، غير مقدور نيست.
شناخت على عليه السلام از كلام على‌ وجود مبارك حضرت امير عليه السلام را بهترين كسى كه معرفى مى‌كند خود اوست و پيغمبر صلى الله عليه و آله و ائمه عليهم السلام. آن مقامى كه براى خود حضرت هست بايد جستجو كرد و گرنه آنچه پيش ما دشوار است آن‌را نبايد پيش حضرت امير به حساب آورد. مى‌بينيد ابن ابى الحديد در وصف حضرت امير در جلد دوم شرح نهج‌البلاغه يك مطلبى دارد كه عملش براى خيلى از ماها دشوار است. امّا ابن ابى الحديد اين‌را به‌عنوان فضل ممتاز حضرت به حساب نمى‌آورد فضل علوى را در جلد ششم بازگو مى‌كند در جلد دوّم مى‌فرمايد: حضرت امير دأب و رسمش اين بود كه هر هفته جمعه بيت‌المال را جاروب مى‌كرد «يكنس بيت المال كل جُمُعة و يصلى فيه ركعتين و يقول ليشهد لى يوم القيامة» «٢» يعنى هر هفته بيت‌المال را توزيع مى‌كرد، جارو مى‌كرد و دو ركعت نماز در بيت‌المال خالى شده مى‌خواند و مى‌گفت تا در قيامت براى من شهادت بدهد، اين كارها مقدور كسى‌