سپس اين آيه را در وادى «نعيم» نازل كرد: «اليوم أكملت لكم دينكم». رسول خدا صلى الله عليه و آله اين فريضه را در «جحفه» اقامه كرد و پس از آن، فريضه‌اى نازل نگشت.
جالب اين است كه در قرآن مكرّر تعبير «نعمت» و مشتقّات آن بكار رفته است، و در برخى از موارد در تفسير آنها نعمت بر «ولايت» تطبيق شده است. در تفسي ولايت در قرآن ٩٤ تفاوت انسانها ص : ٩٤ ر نورالثقلين از كافى و كتب روايى ديگر روايات متعددى، در ذيل آيه شريفه «ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعيمِ» «١» در اين باب ذكر كرده است. از جمله روايتى از عيون اخبار الرّضا نقل مى‌كند كه در ضمن آن از قول امام صادق عليه السلام آمده است:
«... وَ لكِنَّ النَّعيمَ حُبُّنا اهلَ الْبَيْتِ وَ مُوالاتِنا. يَسأَلُ اللَّهُ عَنْهُ بَعْدَ التَّوْحيدِ وَالنُّبُوَّةِ، لَانَّ الْعَبْدَ اذا وَفى‌ بِذلِكَ ادَّاهُ إِلى‌ نَعيمِ الْجَنَّةِ الَّذى‌ كانَ لا يَزُولُ» «٢» منظور از «نعيم» در آيه شريفه، محبّت و دوستى ما خاندان است كه خداوند پس از توحيد و نبوّت، از آن سؤال مى‌كند؛ و از اين جهت به نعمت ولايت «نعيم» گفته شده است كه بنده وقتى بر اين پيمان وفا كند، او را به نعيم جاويد و زوال ناپذير بهشت رهنمون مى‌سازد.
و در اصول كافى، روايتى از امير مؤمنان على عليه السلام به اين مضمون نقل شده است:
«نَحْنُ النِّعْمَةُ الَّتى‌ أَنْعَمَ اللَّهُ بِها عَلى‌ عِبادِهِ وَ بِنا يَفُوزُ مَن فازَ يَوْمَ القِيامَةِ» «٣» ما همان نعمتى هستيم كه خداوند بر بندگانش عنايت كرده است و در پرتو وجود (و تمسك به ولايت) ما، انسانها در روز قيامت سعادتمند مى‌شوند.
و در همان كتاب از امام صادق عليه السلام روايتى آمده است كه در ضمن آن در تفسير «فَاذْكُرُوا آلاءَ اللَّهِ» «٤» مى‌فرمايد:
«هِىَ اعْظَمَ نِعَمِ اللَّهِ عَلى‌ خَلْقِه‌ وَ هِىَ وِلايَتُنا» «٥»