امّا امام باعث شدند كه نتيجه آن همه مبارزات بدست مسؤولان مسلمان بيفتد و حكومت اسلامى نتيجه‌اش است. توده‌ايها و منافقين هنوز خواب حكومت سوسياليست را مى‌ديدند و مطمئن بودند كه ما را از ميدان بيرون مى‌كنند. وقتى پيروز شديم دشمنان داخلى و خارجى ما خواب افغانستانِ (فعلى) را مى‌ديدند، آن‌روز البته افغانستان به اين وضع نبود، اما همه فكر مى‌كردند ايران دچار جنگهاى داخلى مى‌شود. كُرد، لُر، ترك، عرب، تركمن و بلوچ با فارسها به جان هم مى‌افتند و آن آشوبى كه اوّل انقلاب راه انداختند درست اجراى همين سناريو بود.
غير از امام چه كسى مى‌توانست آن آشوب را بخواباند. آن روز در همين تهران تظاهرات مسلحانه پانزده هزار نفرى كردند. ما توى مجلس بوديم از اطرافمان صداى مسلسل به گوش مى‌رسيد كه داشتند به طرف مجلس مى‌آمدند، كى مى‌توانست اين آتش را خاموش كند اين چه محورى بود، اگر نبود امام ما از افغانستان هم بدتر بوديم، ايران مثل افغانستان نيست ايران جزوِ عظيم‌ترين كشورهاست از نظر ذخاير و موقعيت استراتژيكى و چيزهاى ديگر، همه گرگهاى دنيا مى‌خواستند اينجا را داشته باشند. افغانستان كه چيزى تويش نيست كه اينقدر دنبالش باشند، بعدش ديگر جنگ شد و شما بيشتر مى‌دانيد چه جنگى بود، چقدر نيرو عليه ما به كار رفت، چقدر نيروهاى اهريمنى پشت سر صدام بود و ما چه وضعى داشتيم، امام اين بسيج بيست ميليونى را شكل داد و سپاه را سپاه كرد، ارتش را از آن راهى كه شاه برايش ترسيم كرده بود برگرداند و به يك ارتش الهى تبديل كرد. غير از امام غير از ولايت چه‌كسى آن‌روزها مى‌توانست آن كارها را بكند.
نقش ولايت در بازسازى‌ بعد از امام كه همه نفس‌ها در سينه‌ها گره شده بود، دشمنان مدتها در كمين بودند كه امام را از بين ببرند، منتظر بودند براى روزى كه امام را نداشته باشيم ولى باز همين اصل ولايت و تداوم رهبرى بود كه وحدت ما را حفظ كرد، دوران بازسازى از دوران جنگ هم سخت‌تر بود. آن همه مشكلات جنگ آنهمه خرابى، آن همه شهيد، آن همه جانباز، آن همه اسيرى كه در عراق داشتيم كمبودها و نيازها، عقب افتادگى زيربنايى در كشور، كى‌