«وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ اوْلِياءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ» «١» مردان و زنان با ايمان، ولى (يار و ياور) يكديگرند؛ امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنند.
آرى، مؤمنان به يكديگر نزديكند. براين اساس، حامى، دوست و ياور يكديگرند؛ و در حقيقت به سرنوشت خود كه مجموعه واحدى را تشكيل مى‌دهند علاقه‌مندند؛ و از آنجا كه سرنوشت تك تك افراد جامعه اسلامى را سرنوشت خود مى‌دانند، امر به معروف كرده، و يكديگر از منكرات و زشتيها باز مى‌دارند! اين دو رسالت مهم، جزو وظايف عمومى مسلمانان است، و اختصاص به فرد يا گروه خاصى ندارد. قرآن كريم بر خلاف پندار كسانى كه عمل به وظيفه خطير امر به معروف و نهى از منكر را عامل جدايى از يكديگر و سردى روابط اجتماعى مى‌دانند، اين دو را از نشانه‌هاى دوستى و پيوند قلبى مى‌شمارد.
زيرا علاقه به سرنوشت اشخاص و ارايه رهنمودهاى سازنده، از علاقه به خود آنها سرچشمه مى‌گيرد. پدرى كه به فرزندان خود علاقه دارد، قهراً نسبت به سرنوشت آنان احساس مسؤوليت مى‌كند، چون محبت و مودت نسبت به فرزندانش او را آرام نمى‌گذارد، در نتيجه آنها را به خير و نيكى و سعادتمندى فرا مى‌خواند، و از زشتيها و پليديها كه مايه نگون‌بختى آنها و همه انسانهاست باز مى‌دارد. بر اين اساس است كه آيه مزبور با كيفيت خاصى امر به معروف و نهى از منكر را به مسأله ولاء ارتباط داده است.
ولاء اثباتى خاص‌ قرآن كريم، علاوه بر طرح ولاء اثباتى عام، مسلمانان را به ولاء اثباتى ديگرى كه بايد آن را ولاء اثباتى خاص بشمار آورد، موظف مى‌كند. اين ولاء، همان ولاء اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله است.
قرآن كريم، خطاب به رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله فرمود: