در حوادث و پيشامدها به راويان حديث ما رجوع كنيد، زيرا آنان حجت من بر شمايند و من حجت خدايم بر آنها «١» روشن است كه حوادث و پيشامدها، شامل همه امور اجتماعى و گرفتاريهاى مسلمانان در هرعصر و زمانى مى‌شود؛ و اين راويان حديث به‌طور مسلم فقها و علماى دين‌شناسى هستند كه مى‌توانند مرجع رسيدگى امور دينى و دنيوى مسلمانان باشند. اين فقهاى روشن ضمير و عادل، شايسته رهبرى بر جامعه اسلامى و قادر بر رفع مشكلات همه جانبه آنها مى‌باشند.
از آنجا كه رسيدگى به امور دينى و دنيوى مسلمانان قدرت اجرايى و اختيارات مطلق مى‌خواهد، مى‌فهميم كه علماى عهده‌دار ولايت امر و متصديان امور مسلمانان بايد همچون پيامبر و امام معصوم عليهم السلام داراى اختيارات مطلق باشند تا امور مسلمانان به‌طور كامل حل و فصل شود. در غير اين صورت بسيارى از امور و مشكلات لاينحل خواهد ماند.
براين اساس بود كه در قانون اساسى جمهورى اسلامى براى ولى فقيه اختيارات زيادى قايل شده‌اند. از قبيل فرماندهى نيروهاى مسلح، فرمان جنگ و صلح، هدايت سياسى- اجتماعى جامعه اسلامى، اجراى احكام حكومتى و قضايى اسلام با نصب واليان و حاكمان در امور مختلف اجرايى و قضايى و نيز نظارت بر اجراى قوانين اسلام در امور اجرايى كشور و اعمال ولايت در بسيارى از مسايل و امور ديگر.
ولى فقيه كه بتواند در عصر غيبت مرجع رسيدگى به همه امور دينى و دنيوى مردم مسلمان باشد كه امام عصر (عج) او را شايسته چنين مقامى دانسته‌است، داراى ويژگيهاى زيادى مى‌باشد. كه به برخى از آنها به‌طور فهرست‌وار اشاره مى‌شود، و آن عبارت است از:
١- علم و آگاهى به فقه اسلام و قوانين آن در حد تخصص و اجتهاد مصطلح.
٢- عدالت و تقوايى كه او را از هرگونه انحراف اخلاقى و دينى مصون بدارد.
٣- مديريت و شايستگى تصدى امور اجرايى و تصرف در امور.
٤- شجاعت و دليرى، به حدى كه مانند امام امت و رهبرى معظم انقلاب اسلامى، از هيچكس جز خدا نترسد.
٥- ساده‌زيستى و دورى از ظواهر دنيوى و مظاهر زندگى مادى و زرق و برق دنيا.