اولى‌الامر نشان مى‌دهد كه محور اطاعت از خداوند همان پيروى در احكام كلى است كه توسط پيامبر صلى الله عليه و آله به امت اسلامى مى‌رسد ولى مدار اطاعت از رسول اكرم صلى الله عليه و آله همان پيروى در احكام ولايى، حكومتى و كشوردارى است، و نيز پيروى از اولى‌الامر ظهور كامل دارد در اين‌كه منظور لزوم پيروى از صاحبان امور كشور دارى است، زيرا چنين اشخاصى را اولى‌الامر گويند. اما عالمان به احكام، به‌عنوان «اهل الذكر» و مانند آن ناميده مى‌شوند كه آياتى از قبيل «فاسئلوا اهل الذكر» «١» و مانند آن دلالت بر لزوم فراگيرى احكام خدا از اهل ذكر، يعنى ائمه عليهم السلام، و علماى آگاه به معارف دين مى‌كند.
هر چند آيه ياد شده به اطلاقش كه لازمه آن عصمت «اولى‌الامر» است غير معصوم را در بر نمى‌گيرد، ليكن اگر معصوم، فقيه جامع شرايطى را كه داراى دو شرط مهم علم و تقوا باشد براى تدبير امور مسلمانان به نحو خاص يا عام نصب كند، اطاعت از او نيز واجب خواهد بود، زيرا لازمه اطاعت از اولى‌الامر، پيروى از منصوبين آنان است از سوى ديگر، پيروى از چنين اولى‌الامرى در واقع اطاعت از خود معصومين و در نهايت از خداوند متعال خواهد بود. «٢» بنابراين، آيه مزبور در عين اين‌كه مشروعيت حكومت و رهبرى سياسى- اجتماعى را در اسلام ثابت مى‌كند، ولايت و حكومت هر حاكم و ولى امرى را مشروع و مقبول نمى‌داند.
٣- آيه تبليغ‌ «يا ايُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما انْزِلَ الَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ انْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَاللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ انَّ اللَّهَ لا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكافِرينَ» «٣» اى پيامبر! آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است كاملًا (به مردم) برسان، و اگر اينكار را نكنى رسالت او را انجام نداده‌اى، و خداوند تو را از (دسيسه‌هاى گروهى از) مردم نگاه مى‌دارد، و خداوند جمعيت كافران (لجوج) را هدايت نمى‌كند.