برنامه‌ريزى درست و جامع، فرهنگ سازنده و انديشه‌هاى سالم به مردم تعليم داده و از مفاسد اخلاقى و انحرافات فكرى جلوگيرى شود.
٦- تهديدات و تجاوزهاى قدرتهاى خارجى استعمارگر و لزوم آمادگى براى دفاع از موجوديت خويش و دفع تجاوز آنان.
٧- برقرارى امنيت و گسترش عدالت در جامعه و جلوگيرى از تعدّى و تجاوز فرصت‌طلبان به منافع عمومى و حقوق افراد. و دهها نمونه و موارد ديگر كه اگر فرزانگان آگاه و مدير جامعه در آنها تصرف نكنند يا معطل و بدون استفاده مى‌مانند و يا هر كس به خود اجازه مى‌دهد در آنها تصرّف كند كه نتيجه‌اى جز هرج و مرج جامعه و گسترش تباهى و فساد ندارد. اسلام با توجه به اينكه دين جامع و كاملى است، در تمامى اين امور قانون دارد علاوه‌بر اينكه سرپرست نيز براى آنها معين نموده است، اين مسؤوليت بزرگ در عصر رسالت بر عهده خود رسول اكرم صلى الله عليه و آله و در عصر امامت بر دوش امامان عليهم السلام بود؛ هرچند فرصت‌طلبان و غاصبان حكومت، اين حق خدادادى را از آنان گرفتند و جز تعداد اندكى از آنان، آنهم در برهه‌اى از زمان، موفق نشدند زمام امور جامعه را برعهده بگيرند.
اين رسالت بزرگ در عصر غيبت از سوى امامان عليهم السلام به عالمان متعهد و آگاه به زمان و توانا سپرده شده است. فقهاى برجسته‌اى كه در عصر غيبت پديد آمده‌اند نوعاً صاحب كتاب بوده و در كتابهايشان بر اصل ولايت فقيه تأكيد كرده‌اند كه در ادامه مقاله به سخنان و كلمات بعضى از آنان اشاره مى‌كنيم.
الف- فقيهان عصر غيبت صغرى‌ شيخ كلينى (متوفاى ٣٢٨/ ٣٢٩ ه. ق)
وى در طول بيست سال «١» كتاب شريف كافى را از كتب و نوشته‌هاى پراكنده اصحاب جليل‌القدر امام باقر و صادق عليهما السلام جمع‌آورى و به شكلى منظم در سه بخش اصول، فروع و روضه موضوع بندى كرد. اينك هم خود كلينى و هم كتابش مورد تأييد و مرجِع‌