هدف خداوند از اين آزمايشها به‌طور مسلم شناخت او نبود، زيرا اين‌گونه آزمايشها از مقام خداوندى كه بر همه چيز احاطه علمى دارد بدور است، بلكه هدف فراهم ساختن زمينه مساعد براى بروز استعدادهاى نهفته در درون ابراهيم عليه السلام ج ولايت در قرآن ١٤٧ نقش خواص در حمايت از ولى و ولايت‌ هت رسيدن به كمالات بالاى معنوى و مقامات عالى اخلاقى- انسانى مى‌باشد كه او را شايسته دريافت مقام والاى امامت و رهبرى همه‌جانبه مادى و معنوى و نيز باطنى و ظاهرى كرده بود. «١» ولايت تشريعى‌ يكى از ولايتهايى كه قرآن كريم براى غير خداوند از بندگان برگزيده‌اش از پيامبران و اوصياى خاص آنها اثبات مى‌كند ولايت تشريعى است. ولايت تشريعى كه در قرآن به پيامبران الهى نسبت داده شده است مراتب مختلفى دارد.
در برخى آيات آنها را «مبلغ احكام» معرفى مى‌كند و مى‌فرمايد:
«وَ ما عَلَى الرَّسُولِ الَّا الْبَلاغُ الْمُبينُ» «٢» و بر پيامبر چيزى جز ابلاغ روشن و آشكار نيست.
در برخى ديگر از آيات، پيامبر را بيان كننده احكام الهى مى‌شمارد:
«وَ انْزَلْنا الَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ الَيْهِمْ» «٣» و ما اين ذكر (قرآن) را بر تو نازل كرديم، تا آنچه به‌سوى مردم نازل شده است براى آنها بيان كنى.
گاهى هم براى پيامبر حق اظهار نظر و قانونگذارى قايل شده مى‌فرمايد:
«وَ ما اتيكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهيكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا ...» «٤» آنچه‌را رسول خدا صلى الله عليه و آله براى شما آورده بگيريد (و اجرا كنيد)، و از آنچه نهى‌كرده خوددارى نماييد.