«اولى الامر» كسانى است كه از جانب خداوند حق دخالت در شؤون دينى و دنيوى مردم را دارند. «١» و در تعيين مصداق آن اقوال زير نقل شده است:
الف- مقصود، امرا و حكمرانان منصوب از جانب پيامبر صلى الله عليه و آله در زمان آن حضرت مى‌باشد.
ب- امر كنندگان به معروف مقصود است.
ج- مقصود علماى اسلامى است.
د- مقصود ائمه اهل بيت عليهم السلام است. قول اخير از امام باقر و صادق عليهما السلام روايت شده و مورد قبول علماى اماميه است، و اقوال ديگر از برخى صحابه نقل شده و مورد قبول علماى اهل سنت است. «٢» دليل قول شيعه اين است كه لزوم اطاعت اولى‌الامر بدون هيچگونه قيد و شرطى و قرار گرفتن آن در رديف اطاعت از پيامبر خدا، جز با عصمت اولى‌الامر قابل توجيه نيست، زيرا هرگز خداوند پيروى بى‌قيد و شرط فرد يا افرادى را كه معصوم نبوده و احتمال خطا در قول و فعل آنها وجود دارد واجب نمى‌كند. و جز اهل بيت از خلفا و حكمرانان، كسى داراى صفت عصمت نبوده است.
عصمت اهل بيت عليهم السلام از آيه تطهير و حديث ثقلين و سفينه و مانند آن نيز به دست مى‌آيد كه بحث درباره آن فرصت ديگرى را طلب مى‌كند.
در هر حال آيه «اولى‌الامر» ناظر به مسأله رهبرى و حكومت دينى است.
٣- آيه تبليغ:
«يا ايُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما انْزِلَ الَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ انْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ ...» «٣» اى پيامبر! آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است، كاملا (به مردم) برسان! و اگر نكنى، رسالت او را انجام نداده‌اى.
اين آيه در حجةالوداع (سال دهم هجرت) بر پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نازل شده است، و در آن‌