منصوبين خاص او و پس از او فقهاى مأمون از اهل ولايت.» «١» و در جاى ديگر مى‌فرمايد:
«متولى اقامه حدود اولًا امام معصوم است از طرف خداوند؛ ثانياً كسانى كه از سوى وى منصوب هستند؛ ثالثاً آنان به فقها از شيعيانشان با امكان اجرا تفويض كرده‌اند ... و اگر كسى از طرف حكام ظالم منصوب شده باشد و بتواند اقامه حدود و تنفيذ احكام و امر بمعروف و نهى از منكر و جهاد با كفار و فجّار نمايد واجب متعين است كه قبول كند و مؤمنين بايد او را در اين امر كمك نمايند ... و نيز مى‌تواند از طرف ايشان در تدبير بندگان و شهرها متولى شود بشرط كمك به اهل ايمان و حفظ ايشان از ناراحتيها و اخراج خمس و چنين كسى در حقيقت از طرف صاحب‌الامر عليه السلام امير مأذون است و اگر در اجراى اين امور تمكن داشته باشد كه نگذارد مخالفان به منافعشان برسند بايد آن را اجرا كند و آن از بزرگترين جهادهاست.» «٢» سيد مرتضى علم‌الهدى (متوفاى ٤٣٦)
ايشان از بزرگان فقها و متكلمين عصر خويش بوده «٣» و موافقان و مخالفان او را ستايش كرده‌اند. وى مدت سى سال امير حاج و حرمين و نقيب‌الاشراف و قاضى القضاة و مرجع تظلمات و شكايات مردم بوده است. «٤» ايشان پس از غيبت كبرى‌ با فراهم شدن زمينه (با اينكه خليفه وقت- القادر باللّه- از بنى عباس بود ليكن به علت جلالت قدر سيد مرتضى ايشان پس از برادر خويش مرحوم سيد رضى و او نيز پس از پدر خويش) «٥»