٤- آيه امانت‌ «إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ انْ تُؤَدُّوا الْاماناتِ الى‌ اهْلِها وَ اذا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ انْ تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ» «١» خداوند به شما دستور مى‌دهد كه امانتها را به صاحبانش بازگردانيد، و آن‌گاه كه ميان مردم حكم مى‌رانيد به عدالت داورى كنيد.
چنانكه مفسران اسلامى گفته‌اند اين آيه به روشنى بر ضرورت ولايت و حكومت در اسلام دلالت مى‌كند. مراد از امانات اعم از امانات مالى و مادى و معنوى است؛ و رد و اداى امانت و نيز وجوب عدالت در قضاوت و داورى به‌طور مطلق آمده است.
در روايتى از اميرمؤمنان عليه السلام نقل شده‌است: برعهده امام است كه حكم خدا را بيان كند، و امانتهاى مالى (و حقوق مادى و معنوى مردم) را محترم شمرده، به آنها برگرداند. وقتى‌كه چنين كرد بر مردم واجب است كه گوش به فرمان او دهند، و فرامينش را اجرا كنند. «٢» حضرت امام خمينى نيز در اين زمينه آورده كه طبق روايات مراد از امانات همان امامت است كه هر امامى بايد آن را به ديگرى دهد، و مراد از حكم به عدل، امرا و حكام هستند كه بايد به عدل حكم كنند. «٣» در هر صورت، اين آيه بر ضرورت امامت و حكومت در اسلام براى برقرارى عدالت همه‌جانبه سياسى، اجتماعى، اقتصادى، و تأمين حقوق مادى و معنوى مسلمانان دلالت مى‌كند.
علاوه بر آيات برشمرده شده براى اثبات ضرورت حكومت در اسلام، آيات فراوان ديگرى بر اين مطلب دلالت مى‌كنند. از جمله آيات دال بر اجراى حدود اسلامى، آيات دال بر وجوب اصلاح جامعه از طريق امر به معروف و نهى از منكر، و همچنين آياتى كه گواهى مى‌دهد كه پيامبرانى چون حضرت سليمان و داود در عصر خود داراى حكومت مقتدرى بوده‌اند.