انحصار ولايت براى خدا هر چند قرآن كريم، براى غير خدا از اولياى خاص الهى نوعى ولايت مطلقه يا محدود در عالم تكوين و تشريع اثبات مى‌كند، ليكن در آيات بى‌شمارى تصريح كرده كه، ولايت با همه اقسام و ابعادش بالاستقلال و بالاصاله از آنِ ذات اقدس اله كه خالق و موجد جهان هستى و جهانيان است، مى‌باشد و بس. از جمله آن آيات زير است:
«امِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ اوْلِياءَ فَاللَّهُ هُوَ الْوَلِىُّ» «١» آيا آنها غير خدا را ولىّ خود برگزيدند؟! در حالى‌كه ولى فقط خداست.
«هُنالِكَ الْوَلايَةُ لِلَّهِ الْحَقِّ» «٢» در آنجا ثابت شد كه ولايت (و قدرت) از آنِ خداوند بر حق است و بس.
اطلاق آيات مزبور مفيد حصر ولايت تكوينى و تشريعى براى خداوند يكتاست؛ و ولايت خداوند هم بالاستقلال بوده و به غير منتقل نمى‌شود.
بر اين اساس، اگر خداوند متعال به برخى بندگان خاص خود ولايت تكوينى يا تشريعى را در شعاع محدودى اعطا مى‌كند، اين هرگز به معناى تفويض اختيارات و جعل ولايت به نحو استقلال نيست به‌طورى كه سايران نيز بتوانند به‌طور مستقل و در عرض خدا در جهان اعمال ولايت و قدرت بكنند، بلكه همه ولايتهاى غير خدا در طول ولايت مطلقه الهى بوده، و همگى مظاهر ولايت اويند، و تنها با اذن و اجازه ذات حق تعالى‌ است و بس. «٣» ولايت منفى‌ از جمله ولايتهاى منفى در قرآن كريم ولايت «طاغوت» است، كه شامل شيطان، پيشوايان كفر و بتان مى‌شود. اين طاغوت‌گرايى نتيجه انحراف از راه راست و عبادت و بندگى است. قرآن مى‌فرمايد: