را در دنيا از آن مجد و عظمت صدر اسلام و عصر پيامبر صلى الله عليه و آله فرسنگها دور ساخته، و عقب نگه داشته‌اند.
در انقلاب اسلامى ما هم اين جريانهاى نفاق، يكى پس از ديگرى رخ مى‌گشايد، و مسأله مى‌سازد، و هر از چندگاه به‌نام اسلام و دفاع از انقلاب اسلامى و با شعار دروغين دلسوزى براى مردم مسلمان به حركت و اقدامات گوناگون ننگين و خائنانه دست مى‌زنند و از راه سخنرانى و صدور اعلاميه‌ها، و نيز نوشتن مقالات و حتى كتب علمى كه رنگ و لعاب اسلامى هم دارند ولى آميخته با اهداف و انگيزه‌هاى خيانت‌آميز و شيطان‌پسندانه مى‌باشند، آب به آسياب دشمنان مى‌ريزند، و دشمنان را خوشحال، و دوستان را مكدّر، و حتى مأيوس مى‌سازند.
بدين خاطر، بر همه ما لازم است كه با دقت و زيركى انقلابى اين چهره‌هاى به ظاهر انقلابى و در باطن منافق و ضد انقلاب را بيشتر بشناسيم، و به مردم ناآگاه بشناسانيم، تا از خطر نفاق و ضديت با انقلاب اسلامى آنان در امان بمانيم.
٤- شعارگرايى و دور ماندن از عمل‌ خاصيت انقلابها در دوران مبارزه، شعار پردازى، تحريك احساسات و تهييج مردم است. از اين رو، در مرحله تكوين و شكل‌گيرى انقلابها، چون مرحله بر هم زدن نظام موجود، و برپايى شورش و اعتراض همگانى است شعارگرايى، و تحريك احساسات مردمى، و تهييج مردم عليه نظام نامطلوب موجود، امرى پسنديده و كارساز است.
ليكن، آنگاه كه انقلاب با طى اين مرحله يا مراحل و رسيدن به پيروزى، به دوران سازندگى و ترميم خرابيها رسيده است، ديگر زمان طرح شعارها و پرداختن به كارهايى كه تنها احساسات برانگيز بوده، و از عمل گرايى و كارهاى سازنده و شعورمندانه بدور بوده باشد، نه‌تنها پسنديده نيست، بلكه بعكس، بسيار هم ناپسند، و نوعى واپسگرايى ضد انقلابى و دور ماندن از اهداف انقلاب است؛ و اين از آفتها و آسيبهايى است كه معمولًا انقلابها با آن مواجه‌اند.
در اين راستا، بايد گفت با توجه به اين كه اكنون انقلاب شكوهمند اسلامى ما سالهاى‌