د- شواهد تاريخى نيز گواهى مى‌دهد كه مراد از ولايت و امامت در اين آيه، ولايت و امامت به معناى زعامت و رهبرى سياسى است نه صرف ولايت تكوينى يا ولاء محبت و دوستى، زيرا مورخان اسلامى نوشته‌اند پس از ابلاغ پيامبر صلى الله عليه و آله مبنى بر اين‌كه على عليه السلام نيز مانند من ولى و مولاى شماست، دستور فرمود تا با جانشين او على عليه السلام بيعت كنند، و بدنبال بيعت فرمود مسلمانان جشن بگيرند و شادى كنند. «١» روشن است كه هيچيك از ولايت تكوينى و ولاء محبت و دوستى نيازمند به بيعت گرفتن از مسلمانان نبوده است، زيرا هر دو از امور معنوى و قلبى است كه پيوند قلبى را مى‌طلبد نه بيعت ظاهرى را، بلكه اين ولايت و امامت به‌معناى حكومت و رهبرى سياسى است كه در تحقق خارجى، و رسميت يافتن نيازمند بيعت مردم است، و مردم بايد آن امام و ولى منصوب از جانب خدا را با بيعت خود حاكم خويش ساخته و به اصطلاح به آن مشروعيت شرعى، مقبوليت عمومى و مردمى بخشند.
ه- مهمترين شاهد بر اين‌كه هدف خدا و رسولش در اين ابلاغ، تشريع ولايت و امامت به معناى حكومت سياسى و تصرف در همه امور مردم در سايه تشكيل حكومت است، همانا آيه اكمال دين است كه پس از آن نازل شد، و خداوند در آن «اكمال دين»، و «اتمام نعمت» را نويد داد. «٢» روشن است درصورتى اين وعده الهى به ظهور مى‌رسد كه قوانين مترقى اسلام در بستر يك نظام سياسى- اجتماعى آنهم بدست يك حاكم و ولى معصوم، و در صورت نبود او توسط فقيه واجد حكومت اسلامى به اجرا گذاشته شود. در غير اين صورت، تحقق و عده اكمال دين و اتمام نعمت بدون حاكميت همه‌جانبه امام معصوم عليهم السلام، و يا ولى فقيه واجد شرايط، عملى نخواهد شد، هر چند امام و رهبرى چون على عليه السلام و ساير ائمه عليهم السلام در ميان مردم باشند.