اگر درسال ٤٢ بزرگان حوزه و مراجع تقليد آن روزگاران، با فريادهاى امام خمينى قدس سره هماهنگ مى‌شدند.
اگر همه روحانيّت ايران به فرمان (بَلَغَ ما بَلَغ) امام عمل مى‌كردند و در عاشوراى ٤٢ در صدهزار منبر و محراب مردم را در جريان جنايات شاه قرار مى‌دادند.
اگر حوزه و دانشگاه، طلبه و دانشجو و ديگر صاحبنظران چونان سال ٥٧ در سال ٤٢ نيز باامام هماهنگ مى‌گشتند، روند تكاملى انقلاب آنهمه طولانى نمى‌شد، و آنهمه خون جوانان وطن بر زمين جارى‌نمى‌گشت، و امام به تركيه تبعيد نمى‌گشت، و استعمارگران تا ١٦ سال ديگر به غارت و چپاولگرى خود ادامه نمى‌دادند. و پس از پيروزى اسلامى، اگر خواص جامعه ما به عهد و پيمان‌هاى خود وفادار مى‌ماندند، و همه با وحدت كلمه از امام و انقلاب حمايت مى‌كردند، بسيارى از ماجراهاى تلخ سياسى در جامعه اسلامى ما رخ نمى‌داد.
و بسيارى‌از جوانهايى‌كه خونهاى پاكشان درماجراى «خلق مسلمان» در قم و تبريز برزمين جارى شد به سازندگى كشور به‌كار گرفته‌مى‌شدند و در دفاع از اسلام همّت مى‌گماردند.
هر زمان خواص جامعه اسلامى پس از انقلاب، از امام و مواضع انقلاب خوب دفاع كردند، عوام با آگاهى و شناخت حركت كرد و توطئه‌ها شكل نگرفت. و هرگاه خواص دچار شك و ترديد شدند، يا حمايت نكردند و يا دست به مخالفت زدند، عوام نيز گمراه شدند و از امّت و امام قدس سره فاصله گرفتند.
پس اگر «ولايت» در ديدگاه اسلام يك اصل ضرورى است و همه رشد و تكامل ما به «ولايت» ارتباط دارد، حمايت خواص نيز يك ضرورت است و در نگاه ديگر، تمام شكستها و فروپاشى‌ها به سكوت و انزوا و انحراف خواص ارتباط دارد؛ آنگونه كه همه موفقيّتها و پيروزيهاى يك ملّت مرهون حضور خواص طرفدار حق در صحنه و حمايت آگاهانه آنان از پيشواى عادل است؛ جنگ جمل را جمعى از خواص اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله با همكارى همسر رسول خدا صلى الله عليه و آله بوجود آوردند؛ بزرگان قريش چون طلحه و زبير، دست در دست منافقان و خانواده‌هاى حَد خورده و مطرود گذاشتند و مردم ساده دل بصره را فريب دادند و خون چهل هزار مسلمان را براى قدرت طلبى خود بر زمين ريختند.
در جنگ صفّين لشگريان امام عليه السلام مردانه مقاومت كردند، و دشمن را مأيوس نمودند