«تَاللّهِ لَوْ مالُوا عَنِ الَمحَجَّةِ اللَّائِحَةِ وَ تَكافَؤُوا عَنْ زَمامٍ نَبَذَة إِلَيهِ رَسُول‌اللَّه صلى الله عليه و آله وَ زالُو عَنْ قَبُولِ الْحُجَّةِ الْواضِحَةِ لَرَدَّهُمْ الَيْها وَ حَمَلَهُمْ عَلَيْها وَ لَسارَبِهِمْ سَيْراً سُجُحاً، لا يَكْلُمُ خِشاشُهُ وَ لا يَكِلُّ سائِرُهُ وَ لا يَمَلُّ راكِبُهُ، وَلَأَوْرَدَهُمْ مَنْهَلًا نَميراً صافِياً رَوِيّاً، تَطْفَحُ ضَفَّتاهُ وَ لا يَتَرَنَّقُ جانِباهُ، وَ لَأَصْدَرَهُمْ بِطَاناً وَ نَصَحَ لَهُمْ سِرّاً وَ إعْلاناً، وَ لَمْ يَكُنْ يَحْلى‌ مِنَ الْغِنى‌ بِطائِلٍ وَ لا يَحْظى‌ مِنَ الدُّنْيا بِنائِلٍ غَيْرَ رَىِّ النَّاهِلِ وَ شَبْعَةِ الْكافِلِ، وَ لَبانَ لَهُمُ الزَّاهِدُ مِنَ الرَّاغِبِ وَالصَّادِقُ مِنَ الْكاذِبِ «وَ لَوْ انَّ اهْلَ الْقُرى‌ امَنُوا وَاتَّقُوا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَالْارْضِ وَ لكِنْ كَذَّبُوا فَاخَذْناهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُون». «وَالَّذينَ ظَلَمُوا مِنْ هؤلاءِ سَيُصيبُهُمْ سَيِّئاتُ ما كَسَبُوا وَ ما هُمْ بِمُعْجِزينَ.» بخدا سوگند، اگر پاى در ميان مى‌نهادند، و على عليه السلام را بر كارى كه پيغمبر صلى الله عليه و آله به عهده او نهاد مى‌گذاردند، آسان آسان ايشان را به راه راست مى‌برد، و حق هر يك را بدو مى‌سپرد چنانكه كسى زيانى نبيند و هر كس ميوه آنچه كاشته است بچيند اين شتر را سالم به مقصد مى‌رساند و حركتش براى كسى رنج‌آور نبود تشنگان عدالت را از چشمه سرشار و زلال حقيقت سيراب مى‌كرد «چشمه‌اى كه آب زلال آن فوّاره زنان از هر طرفى جارى است» كه هرگز رنگ كدورت نپذيرد و همواره سيراب بوده رنج تشنگى نبيند على عليه السلام همواره در پنهان و آشكار نصيحت كننده مردم بود و اگر بخلافت مى‌رسيد از اموال بيت‌المال براى خود ذخيره نمى‌نمود و از ثروت دنيا جز باندازه نياز برداشت نمى‌كرد، باندازه آب اندكى كه عطش را فرونشاند و طعام مختصرى كه رفع گرسنگى نمايد در آن هنگام زاهد از حريص بدنيا و راستگو از دروغگو بازشناسانده مى‌شد اگر مردم چنين مى‌كردند، ايمان آورده و تقوى پيشه شده، حق را به امام واقعى مى‌سپردند درهاى رحمت از آسمان و زمين بروى آنان مى‌گشود.
امّا دروغ گفتند و بزودى خدا به كيفر آنچه كردند آنان را عذاب خواهد فرمود. «١» اگر بدرستى در كلمات نورانى حضرت زهرا عليها السلام بيانديشيم متوجّه مى‌شويم كه‌