از كسانى است كه به ولايت فقيه در محدوده خاصى در كتاب مكاسبش تصريح كرده است. لكن در كتاب قضاء مى‌فرمايد: «براى امام دو مسؤوليت است اوّل: حلّ و فصل رويدادهايى كه در عصرش پديد مى‌آيد. اين وظيفه مختص به امام هر زمانى است كه اگر كسى را در اين امر وكيل كند با مرگش، وكيل نيز معزول مى‌شود و قضات منصوب از طرف او بطور خاص اين‌گونه مى‌باشند.
دوم: مسؤوليتى كه امام در آن ولايت و سلطنت دارد و شامل تمامى امور تا روز قيامت مى‌شود و اگر كسى را در اين امر بطور محدود يا مطلق وكيل كند و مقيد به زمان خاصى نكند ولايتش حتى بعد از فوت امام ثابت است، فقهاى منصوب از طرف امام بطور عموم ولايتشان از اين قبيل است و در اعطاء چنين ولايتى بطور مطلق يا مقيد از طرف امام شكى وجود ندارد، زيرا ولايت امام از طرف پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله تا قيامت باقى است و نبايد از مقبوله عمر بن حنظله دست برداشت زيرا آن روايت زيربناى استدلال علماء در ثبوت ولايت و حكومت براى فقيه در زمان غيبت است». «١» يكى از فقهاى برجسته اين قرن كه از اساتيد شيخ انصارى بحساب مى‌آيد مرحوم سيد محمدباقر شفتى است كه در اصفهان اقامه حدّ مى‌كرده است.
فقهاى نامى قرن سيزدهم‌ ميرزاى شيرازى (متوفاى ١٣١٢)
ايشان يكى از فقهاى برجسته‌اى است كه مرجع على الاطلاق شيعه پس از شيخ انصارى بود. در جلالت او همين بس كه با فتواى تحريم تنباكو در سال ١٣٠٨ قدرت ولىّ فقيه را به دولت ايران و استعمار انگليس نشان داد و در نتيجه ايران را از زير سلطه انگليس بيرون آورد، علاوه بر آن با تلگرافى به ملكه انگلستان در رابطه جلوگيرى از تجاوزات و كشتار نمايندگان آن دولت در افغانستان، دولت انگليس با اظهار نگرانى ناصرالدين شاه از اين تلگراف، احساس خطر كرد كه مبادا ايشان حكم جهاد دهند، مجبور به‌