غير آنها اختصاص ندارد» «١» فرزند بزرگوار ايشان فخرالمحققين (متوفاى ٧٧١) كه‌خود يكى‌از فقهاى برجسته است «٢» در شرح كتاب پدر بزرگوارش به اين امر تصريح مى‌كند و در جايى مى‌گويد: «قضاوت، ولايت بر حكم است از جانب كسى كه به جزئيات قوانين شرعى عالم بوده و قدرت استيفاء حقوق را داشته باشد. قضاوت مبدأ ولايت و فوق رياست عامه در امور دين و دنيا مى‌باشد، هدف آن پايان‌دادن به درگيريها و اثر آن جلوگيرى‌از نقض احكام الهى است.» «٣» فاضل مقداد و احمد بن فَهْدِ حلى‌ اين دو بزرگوار از فقيهان برجسته قرن نهم مى‌باشند، فاضل مقداد در كتاب فقهيش در ذيل كلام مختصر المنافع كه مى‌گويد: «گفته شده كه فقها در زمان غيبت وقتى ايمن از خطر باشند حدود را اجرا مى‌كنند و واجب است بر مردم كمك به ايشان»، مى‌فرمايد: «در اين مورد نظر علامه شيخ مفيد و شيخ طوسى صحيح است وگرنه حدود الهى تعطيل‌مى‌شود و محارم و مفاسد گسترش پيدا مى‌كنند. حكم فقيه جامع‌الشرايط بر همگان نافذ است.» «٤» احمد بن فهد حلّى نيز در كتابش مى‌فرمايد: «در زمان غيبت، فقيه مأذون، نايب امام است (مى‌تواند نماز جمعه را اقامه كند) طرح دعوى نزد او واجب است و احكامش نافذ مى‌باشد، مردم نيز بايد او را در اقامه حدود و قضاوت يارى نمايند، زيرا او منصوب از طرف امام است». «٥» فقهاى نامدار قرن دهم‌ على بن حسين بن عبدالعلى كركى (متوفاى ٩٤١)
ايشان از اكابر فقهاى شيعه مى‌باشد «٦» و در ابواب مختلف كتاب مهم فقهى‌اش به نفوذ