مسؤول امور سياسى و اجتماعى آنان نيز هستند. آنان بايد پناهگاه مظلومان و انتقام گيرنده از ظالمان باشند. روشن است كه انجام اين مهم بدون حكومت امكان‌پذير نيست.
* در جهان‌بينى الهى حكومت به خودى خود مطلوب نيست بلكه مقدمه و ابزارى است براى نيل به آرمانهاى الهى. در اين صورت هرگاه اقدام در به دست آوردن آن و يا پذيرش آن از طرف حاكمان غاصب يا افراد فرصت طلب و سودجو با آن آرمانهاى الهى تعارض داشته باشد، مردود خواهد بود، و داستان مربوط به امام صادق عليه السلام و سوزاندن نامه ابومسلم خراسانى و جريان مربوط به امام رضا عليه السلام و رد پيشنهاد خلافت و ولايتعهدى از طرف مأمون، به همين دليل بوده است. تاريخ، درستى موضع امام صادق عليه السلام را آشكارا اثبات كرد و معلوم شد كه شورشيان عليه بنى اميه و مدعيان حمايت از آل على عليه السلام جز خواهان كسب قدرت و رياست با شعار حمايت از دودمان على عليه السلام نبودند. چنان‌كه نقشه‌هاى پليد مأمون در پيشنهاد خلافت به امام رضا عليه السلام بر هيچ محقق نكته بينى پوشيده نيست، استدلال به چنين رخدادهايى بر نظريه تفكيك امامت از حكومت جز بر نااستوارى اين نظريه دلالتى ندارد.
* نهضت مقدس عاشورا نه يك نهضت فرهنگى صرف بود، و نه صرفاً يك حركت و جنبش اجتماعى و سياسى. اين نهضت تجلى امامت در ابعاد مختلف آن متناسب با شرايط خاص حاكم‌بر جامعه اسلامى آن روز بود. بدين‌جهت در سخنان امام حسين عليه السلام كه اهداف نهضت و زمينه‌هاى قيام بيان شده است مسايل فرهنگى، اخلاقى، اجتماعى و سياسى همگى جمع شده است. امام عليه السلام اصلاح وضعيت مادى و معنوى جامعه اسلامى را هدف قيام خود دانسته مى‌فرمايد: «انَّما خَرَجْتُ لِطَلَبِ الْاصْلاحِ فِى امَّةِ جَدِّى وَ شِيعَةِ ابِى عَلِىُ بْنُ ابى‌ طالِب» و نيل به اين هدف را در گرو امر به معروف و نهى از منكر و احياء سيره پيامبر و على عليه السلام دانسته مى‌فرمايد: «ارِيدُ انْ آمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ انْهى‌ عَنِ المُنْكَرِ وَ اسِيرُ بِسيرَةِ جَدّى‌ وَ ابِى». «١» او در عين اين كه از عمل نشدن به حق و نهى نشدن از باطل سخت برآشفته است (الا تَرَوْنَ الَى الْحَقِّ لا يُعْمَلُ بِهِ وَ الَى الْباطِلِ لا يُتَناهى‌ عَنْهُ) «٢» اين سخن‌