كرد، فداكارى كرد، در تمام غزوات حضور داشت الّا در غزوه تبوك. آن هم به امر رسول خدا در مدينه ماند. حتى پيامبر او را جانشين خودش قرار داد. منافقان و شايعه‌سازان گفتند كه اين يك نوع نگرانى بين پيامبر صلى الله عليه و آله و على عليه السلام واقع شده كه او را همراه خود نبرده است. لذا در اردوگاه بيرون مدينه محضر پيامبر آمد و پيامبر اكرم آن كلام تاريخى را گفت: «انْتَ مِنّى‌ بِمَنْزِلَةِ هارُونَ مِنْ مُوسى‌ الّا انَّهُ لا نبىَّ بَعْدى‌» «١» فرمود من عمداً تو را در مدينه جانشين خودم قرار دادم تا مراقب فتنه منافقان باشى! امّا در ٢٦ غزوه مشاركت كرد و در همه‌اش خط شكن بود، در خط مقدم نبرد بود و اين معروف است و لذا دشمنان هنگامى‌كه على را بعد از مرگش انتقاد مى‌كردند به فرزندان على عليه السلام مى‌گفتند «هذا ابنُ قَتّالِ العَرَبِ» اين هم يكى ديگر از افتخارات امير مؤمنان در آن عصر بود، علاوه بر آن سريه‌هايى را رهبرى كرده است يكى همان غزوه ذات‌السلاسل است كه در كتب شيعه هست امّا از كتب اهل سنت حذف شده، و سوره مباركه والعاديات در مورد آن است.
«والعادِياتِ ضَبْحاً، فَالمُورِياتِ قَدْحاً، فَالْمُغيراتِ صُبْحاً فَاثَرْنَ بِهِ نَقْعاً، فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً» «٢» اين سوره در حق على بن ابيطالب در نبرد ذات السلاسل نازل شده است.
مطيع محض نبوّت‌ كلماتى از امير مؤمنان على عليه السلام در محضر پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله شنيده نشد، نه در حكمت، نه در ادب و نه در تاريخ. ايشان در محضر پيامبر اكرم سخن نگفت! با اينكه از امير مؤمنان حدود دوازده هزار نامه، كلمه قصار و خطبه داريم. امّا حتى يكى از اينها در زمان پيامبر اكرم نبوده، ادب را ببين كمال نفس را ببين! خويشتندارى را بنگر! در محضر استاد بزرگى مانند پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله، وظيفه تلميذها سكوت محض است، اين خيلى روح مى‌خواهد، ماها كه به منزله يك حوض كوچك هستيم كنار حوض بزرگتر كه قرار