تكامل در سنين ده سالگى به پايه‌اى برسد كه صداى برزخى را بشنود، مَلَك را ببيند امّا خودش وزير باشد و نبى نباشد. اين تكامل فوق‌العاده است. ممكن است بخشى از اين حوادث مربوط به بعد از بعثت باشد، ممكن است مربوط به قبل از بعثت باشد، على اىِّ حالٍ در اين بخش از زندگى حضرت حوادث همين است كه در خطبه مى‌بينيد يا در تاريخ مى‌شنويد. و بيش از اين چيزى نقل نشده.
بخش دوم- زندگى حضرت على عليه السلام از بعثت تا هجرت (تقريباً ١٣ سال)
اميرالمؤمنين در اين مدت ١٣ سال افتخاراتى دارد كه اين افتخارات نصيب ديگرى نشده:
انتصاب به وزارت، كاتب وحى و اولين جانباز راه نبوت.
انتصاب به وزارت‌ حضرت امير عليه السلام، «اوَّلَ مَنْ امَنَ برَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله «١»» است مصداق «السّابقون السّابقون» «٢» است. مرحوم علامه امينى قدس سره در جلد سوم الغدير شمار كسانى را از اهل‌سنت كه على عليه السلام را «اوَّلَ مَنْ امَنَ بِرَسُولِ اللَّهِ» نقل كرده‌اند بيش از پنجاه نفر ثبت كرده است كه اگر محدثين شيعه را به اين پنجاه نفر اضافه كنيم مسأله از تواتر بالاتر مى‌رود. مسلماً اين امَنَ رسمى است و الّا «متى‌ كَفَرَ علىٌ حتّى يُؤْمِنْ»، ايمان على بن ابيطالب از همان دوران طفوليت هست كه با پيامبر صلى الله عليه و آله هفت سال قبل از بعثت نماز خوانده است «صَلَّى مَعَ رسُولِ اللَّهِ سَبْعَ سَنَواتٍ» هفت سال با پيامبر صلى الله عليه و آله نماز خواند درحالى‌كه احدى مؤمن نبوده است. در اوّل مَنْ امَنَ داستان حديث الدّار است كه بُعدى در قرآن دارد «وَ انْذِرْ عَشيرَتَكَ الْاقْرَبينَ» «٣» پيامبر اكرم دعوت كرد قريش را از ميان آنان بنى هاشم را و نبوت خود را اظهار كرد و فرمود: «اوّلين كسى كه به من ايمان بياورد وزير من، خليفه من و وصى من است.»