سال است كه قانونمند شده، و تحت عنوان نظام مقدس جمهورى اسلامى ايران مراحل مزبور را پيروزمندانه پشت سر گذاشته، و به دوران بازسازى و سازندگى در ميادين مختلف فرهنگى، اقتصادى، سياسى و غير آن رسيده است. ديگر طرح كارهاى شعارگونه و احساسات برانگيز، و به اصطلاح «وعده‌هاى سر خرمن دادن»، ولى به آن شعارها و وعده‌ها عمل نكردن بسيار زشت و نكوهيده بوده، و موجبات دلسردى توده‌هاى انقلابى، و در نهايت دگرگونى انقلاب، و دور شدن از اهداف آن مى‌شود، كه اين آفت بزرگى براى انقلاب است.
بنابراين، نبايد سخنانى گفت كه پشتوانه عملى ندارد، و يا وعده‌هايى داد كه امكان تحقق آن وعده‌ها و به عمل درآوردن آنها نيست. شايسته است كه در نظام مقدس جمهورى اسلامى به اين مسأله، هم از نقطه نظر مبانى دينى اسلام توجه كرد كه عملى ناپسند و گناه است، و هم از جهت رسالت انقلابى و تعهدات اجتماعى، و نيز حفظ پايه‌ها و اصول ارزشى انقلاب اسلامى.
يادآور مى‌شود، هرگز اين برداشت نشود كه پس كارهايى كه بايد بشود نبايد آن را بازگو كرد، و يا اين‌كه كارهاى كمترى در جبهه سازندگى صورت گيرد. بلكه بعكس مراد اين است كه گزاف‌گويى و بلندپروازى نكنيم و وعده‌هايى كه زمينه تحقق آنها را فراهم نساخته‌ايم هرگز طرح نكنيم.
زيرا رسالت انقلابى و اسلامى و تعهدات دينى حكم مى‌كند كه هر كس در هر پست و مقامى كه هست از شهروند ساده گرفته، تا مسؤولين بالاى نظام همگى بسيج شويم، و همچون سالهاى اول انقلاب، و روزهاى جنگ تحميلى با شور و هيجان انقلابى و با ايثار و از خود گذشتگى به وظايفمان عمل كنيم، و منتظر فرصت نباشيم كه بسيار دير است.
چون هر كس رهين عملكرد و كردار و رفتار خويش است، نه سخنان و ادعاهاى بى‌عمل.
چون «به عمل كار برآيد به سخندانى نيست».