١- دنياگرايى پيشگامان نهضت‌ بر هيچكس پوشيده نيست كه روحانيت عظيم‌الشأن اسلام، و در رأس آنان رهبر كبير انقلاب اسلامى و بنيانگذار نظام ولايى «جمهورى اسلامى ايران»، يعنى امام راحل قدس سره اين انقلاب را با پشتوانه معنوى ايمان و اسلام، و با كمك و جانفشانى مردم مسلمان ايران آغاز كرده، و به پيروزى نهايى رسانده‌اند؛ و اكنون نيز رهبرى اين نظام ولايى بدست با كفايت يكى از شاگردان راستين امام راحل، رهبر معظم انقلاب حضرت آيةا ... خامنه‌اى دامت بركاته العاليه در مسير بالندگى و شكوفايى‌اش به پيش مى‌رود. بدين خاطر، آسيب‌پذيرى انقلاب اسلامى از اين ناحيه بسيار مهم، سرنوشت‌ساز و تعيين‌كننده است.
اما اين‌كه اين آفت چگونه و در چه صورتى ممكن است دامنگير پيشگامان انقلاب بشود، آن وقتى است كه اين قشر پيشرو و پيشگام از زى‌طلبگى و ساده‌زيستى و زهدگرايى دست بكشند، و خداى نخواسته به دنياگرايى و رفاه‌طلبى دچار گردند. زيرا چنان كه امام راحل قدس سره فرمودند: بزرگترين خطر براى روحانيت دنياگرايى و عدم توجه به معنويات است. «١» روحانى انقلابى همچون علماى سلف بويژه امام راحل قدس سره بايد ضرب‌المثل پاكى، قناعت، زهد و آخرت گرايى باشد. روى‌گردانى از اين روحيات طلبگى و پاكى و صفاى روحى، همانا بزرگترين خطر و آفت براى خودشان و در نهايت براى انقلاب و اسلام است.
٢- عدم توجه كافى به شبيخون فرهنگى‌ از آنجا كه جامعه همچون فرد، زنده و بالنده است، ضرورتاً داراى روحى است كه با آن روح به زندگى خود ادامه مى‌دهد. روح و حقيقت جوامع مختلف با هم فرق مى‌كنند، جامعه‌اى كه روح آن و نيز هدف نهايى شهروندان آن اقتصاد و امور اقتصادى است، با فشار اقتصادى و تهاجم اقتصادى زود از پاى درمى‌آيد و دولت و مردمش زود تسليم‌