شمس الضحاى امامت، امام على بن موسى‌الرضا عليه السلام با تبيين اين اصل قويم و ركن ركين دين، مشعلى فروزان فرا راه تمامى نسلها قرار داد، تا هرگز ظلمت جهل و شبهات، مشتاقان ولايت را به پرتگاه سقوط و انحراف سوق ندهد؛ و خداوند نيز فرمود: «عهد من (تا ظهور قيامت كبرا) به ظالمان و نامحرمان نخواهد رسيد: «لا يَنالُ عَهْدِى الظَّالِمينَ» «١».
امام رضا عليه السلام، در اين حديث طولانى درباره امامت، امر امامت و ولايت را عطيه و عهد الهى معرفى نموده كه پيامبران حامل آن بودند، تا به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله رسيده است.
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نيز آن را به على عليه السلام، و سپس در ذريّه او كه برگزيدگان خدايند به همان ترتيبى كه خداوند متعال مقرر داشته براى هميشه تاريخ تا روز قيامت قرار داده است! پس اهل ولاء بايد روى به سوى آنها داشته، و خداى سبحان را به‌واسطه آنها و از طريق آنها بخوانند كه «مَنْ ارادَ اللَّهَ بَدَأَ بِكُمْ وَ مَنْ قَصَدَهُ تَوَجَّهَ بِكُمْ» «٢» : هر كس خواست خدا را بشناسد و به خدا برسد، بايد از راه شما (ائمه اهل بيت عليهم السلام) وارد شود، و هر كس لقاى خدا را آرمان نهايى خويش قرار داده باشد، با تمسك به ولايت شما مى‌تواند به‌آن برسد! آرى، براى ورود به اين حرم امن الهى، و بيت‌العتيق ولايت، بايد از راه عاكفين حرم دل، و طائفين كعبه جمال و جلال الهى، يعنى ائمه هدى عليهم السلام، بويژه در اين زمان حضرت ولى عصر (عج) رفت و به آن رسيد. زيرا كه او اكنون مظهر تام ولايت و امامت آل الله و اهل‌البيت عليهم السلام است، و بدون پذيرش ولايت و امامت آن پرده‌نشين غيب الهى، و عشق ورزى به آن، نه مى‌توان به ولايت و عشق راستين الهى آنچنانكه بايد رسيد، و نه به عشق و ولايت اولياى خاص او.
امامت، شجره مباركه زيتونه است كه زيت آن نور معرفت است كه دلهاى محبان و عاشقان ولايت را روشنايى بخشيده، و انوار درخشان آن تشنگان حقيقت را به كوثر نبوى و چشمه‌هاى زلال حكمت علوى رهنمون مى‌سازد.
به راستى امامت جايگاه پيامبران و ميراث جانشينان آنان، و نيز زمام دين، نظام مسلمين، صلاح دنيا و سعادت آخرت مؤمنان است. امامت بنيان و اساس اسلام پويا و