طبق اين آيه همه ما بايد از خداوند متعال، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و اولى‌الامر به‌طور مطلق اطاعت و فرمانبردارى كنيم.
مراد از اولى‌الامر افرادى هستند كه بتوانند خط مشى رسول خدا صلى الله عليه و آله را ادامه دهند، و به اصلاح امور مسلمانان بپردازند. و از آنجا كه پيامبر داراى سه منصب: رسالت، قضاوت، امامت و رهبرى بوده است، و بر همين اساس به تشكيل حكومت و اجراى قوانين اسلام و اداره امور مردم پرداخته و به شهرها و نقاط مختلف، حاكم و قاضى اعزام مى‌كرده است اين وظيفه مهم را اولى‌الامر نيز بايد انجام دهند يعنى بايد حكومت تشكيل دهند و به اجراى قوانينِ اسلام و حل و فصل امور مردم بپردازند. هر چند كه داراى منصب رسالت نباشند.
از جمله آيات آيه «ولايت» است كه براى اثبات حكومت و ولايت فقيه استدلال مى‌شود:
«انَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَالَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلوةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاتَ وَ هُمْ راكِعُونَ» «١» ولى و سرپرست و رهبر شما تنها خداست و پيامبر او، و آنها كه ايمان آورده‌اند و نماز را بپا مى‌دارند و در حال ركوع زكات مى‌پردازند.
بدون شك كلمه «ولى» در آيه شريفه به‌معناى دوست و ياور نيست زيرا ولايت به اين معنا ويژه كسانى نيست كه نماز مى‌گزارند و در حال ركوع زكات مى‌دهند. بلكه اين يك حكم عمومى است كه همه مسلمانان همديگر را دوست داشته باشند.
از اين رو، ولى در اين آيه به‌معناى سرپرستى و رهبرى است. و مراد از مؤمنان هم بناچار گروه خاصى هستند نه همه مؤمنان، و آن گروه يا امامان معصومند و يا كسانى كه راه و روش آنها را ادامه مى‌دهند، و آنان يا فقهاى عادل و يا مؤمنان عادل هستند و قدر متيقن فقيهان عادل مى‌باشند. «٢» از آيات ديگر دال بر حكومت و ولايت آيه امانت است؛