اساسى‌ترين و بارزترين ويژگى اين نظام الهى محوريت «ولايت فقيه» است كه در عصر غيبت كبرى‌ بى‌سابقه بوده است.
ما در اي ولايت در قرآن ٢٠٦ شرايط و صفات امام و ولى امر ص : ٢٠٣ ن مقاله در پى آنيم كه جايگاه اين اصل مهم اعتقادى را كه موجب اين تحول شگرف و پديد آمدن اين معجزه بزرگ الهى در عصر غيبت امام زمان (عج) گرديد، همراه با مهمترين شرايط و ويژگيهاى «ولىّ فقيه» در حدّ توان و بضاعت خويش بيان كنيم. اميد آنكه مقبول افتد.
واژه ولايت‌ از پر استعمالترين واژه‌ها در قرآن و حديث واژه ولايت و مشتقات آن، چون: ولى، اولياء، والى، موالى، تولى، و ... است.
ولايت به معنى سرپرستى و تصدى امر است كه در مورد شى‌ء يا اشياء، شخص يا اشخاص تحقق مى‌يابد، هر چند معانى ديگرى هم چون دوستى و نصرت دارد كه آنها نيز بى‌مناسبت با معناى تصدى نيستند.
ولايت بر شى‌ء مانند ولايت بر اموال موقوفه براى متولى وقف. و بر شخص چون ولايت پدر يا جد نسبت به طفل و فرزند مجنون. و بر اشخاص چون ولايت ولى مسلمين كه بر افراد جامعه دارد، در همه اين موارد شخص ولى يكنوع تصدى و سرپرستى بر اموال و نفوس دارد و زمام امر آن شى‌ء و يا شخص و يا اشخاص در دست او است.
بنابراين مفهوم ولايت «در رابطه با جامعه» همان حكومت و زمامدارى است و شخص حاكم را ولى مسلمين يا ولى امر مى‌نامند. يعنى كسى كه زمام امور مسلمين در دست او است و شايد سرّ اينكه در فرهنگ اسلامى واژه ولايت و امامت و ولى و امام بيش از ساير واژه‌ها در مورد حكومت بكار رفته است اين است كه حكومت در اسلام يكنوع سرپرستى و مسؤوليت است، رهبرى و الگو قرار گرفتن براى امت است، رابطه ولى و امام با مردم رابطه پدر و فرزند است و همانگونه كه يك پدر براى مصالح فرزندان و علاقه‌اى كه به كمال و سعادت آنها دارد با جديت كامل در امور آنان تلاش مى‌كند و هدفى جز سعادت آنان ندارد. ولى مسلمين هم سرپرستى پدر گونه‌اى براى جامعه‌