امام حسين عليه السلام خطاب به علماى عصر خويش مى‌فرمايد:
«مَجارِى الْامُورِ وَالْاحْكامِ عَلى ايْدِى الْعُلَماءِ بِاللَّهِ، الامَناءِ عَلى‌ حَلالِهِ و حَرامِهِ » «١» جريان كارها و احكام الهى، بدست علماى دين است‌كه امين حلال و حرام خداوند مى‌باشند.
امام صادق عليه السلام در پاسخ عمر بن حنظله كه پرسيد: شيعيان در مسائل اختلافى كه برايشان پيش مى‌آيد به چه كسى مراجعه كنند؟ فرمود:
«... يَنْظُرانِ الى مَنْ كانَ مِنْكُمْ مِمَّنْ قَدْ رَوى حَديثَنا وَ نَظَرَ فى‌ حَلالِنا وَ حَرامِنا وَ عَرَفَ احْكامَنا فَلْيَرْضَوْا بِهِ حَكَماً، فَانّى‌ قَدْ جَعَلْتُهُ عَلَيْكُمْ حاكِماً.» «٢» طرفين دعوى و مخاصمه نگاه كنند هر كسى از شيعه كه راوى حديث ما و ناظر در حلال و حرام ما و عارف به احكام ما بودند، او را بعنوان حَكَمْ و قاضى در فصل خصومت خود انتخاب نمايند، زيرا چنين كسى را من حاكم بر شما شيعيان قرار دادم.
رسول اكرم صلى الله عليه و آله فرمود:
«الْفُقَهاءُ امَناءُ الرُّسُلِ ما لَمْ يَدْخُلُوا فِى الدُّنْيا. قيلَ يا رَسُولَ اللَّهِ وَ ما دُخُولُهُمْ فىِ الدُّنْيا؟ قالَ: اتِّباعُ السُّلْطانِ فَاذا فَعَلُوا ذلِكَ فَاحْذَرُوهُمْ عَلى دينِكُمْ.» «٣» فقها امانتدار پيامبرانند، تا زمانى كه در دنيا وارد نشده باشند. پرسيدند: اى رسول خدا صلى الله عليه و آله ورود آنان به دنيا چگونه است؟ فرمود: اطاعت از پادشاهان، اگر به اين كار پرداختند، از آنان بر دينتان بترسيد.
امام خمينى قدس سره، مسأله انتصاب فقها از جانب امام معصوم عليه السلام را با توجه به روايات يادشده چنين بيان مى‌كند: