گرفته و مالك و «ولى» واقعى است و پيروى از دستور غير خدا مشروط به اين است كه از طرف ذات اقدس ربوبى تعيين شده باشد.
اكنون به معرفى و بررسى دلايل ولايت و حاكميت كسانى مى‌پردازيم كه از طرف خداوند به اين مقام والا دست يافته، اطاعت آنان واجب شده است.
انبياء كسانى هستند كه رسالت آنها با تحدّى و اعجاز از طرف خداوند اثبات شده و به پيروى از آنها فرمان داده شده است. چون آنان بيانگر و اجراء كننده احكام خدا هستند، اطاعت از آنها، در واقع به اطاعت خدا برمى‌گردد. قرآن كريم در اين زمينه مى‌فرمايد:
«وَ ما ارْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ الَّا لِيُطاعَ بِاذْنِ اللَّهِ.» «١» هيچ پيامبرى نفرستاديم مگر اينكه به اذن خدا (از سوى مردم) اطاعت شود.
همچنين خطاب به پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:
«انّا انْزَلْنا الَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِما اراكَ اللّهُ.» «٢» ما كتاب (قرآن) را بحق بر تو نازل كرديم تا به آنچه خدا به تو نمايانده است در ميان مردم داورى كنى.» همينطور خداوند ضمن نام بردن از پيامبران بزرگى چون ابراهيم، اسحاق، يعقوب عليهم السلام منصوب شدن آنان را از جانب خويش دانسته، مى‌فرمايد:
«وَ جَعَلْناهُمْ ائِمَّةً يَهْدُونَ بِامْرِنا وَ اوْحَيْنا الَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيراتِ وَ اقامَ الصَّلاةِ وَ ايتاءَ الزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدينَ.» «٣» آنها را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما هدايت مى‌كنند و انجام كارهاى نيك، به پا داشتن نماز و پرداختن زكات را به آنها وحى كرديم و همه پرستنده ما بودند.