شَفاعَةُ الشَّافِعينَ.» «١» پس در آن روز شفاعت شفيعان در حق آنها هيچ پذيرفته نشود.
معلوم مى‌شود كه خيلى‌ها شافع‌اند، اما در آيات ديگر فرمود، تا خدا اذن ندهد كسى حق شفاعت ندارد، يعنى اذن شفاعت بدست خداست.
درمورد «ولايت» هم همين‌طور است، در سوره مباركه مائده فرمود: «انَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَالَّذينَ آمَنُواالَّذينَ يُقيمُونَ‌الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ‌الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ.» «٢» «همانا ولى امر شما تنها خدا و رسول او و مؤمنانى هستند كه نماز را به پاداشتند و در حال ركوع زكات مى‌دهند.» در اين آيه، ولايت براى پيغمبر و نيز براى اهل بيت- به كمك روايت- ثابت شده است. از اين روشن‌تر در سوره مباركه احزاب فرمود: «النَّبِىُّ اوْلى‌ بِالْمُؤْمِنينَ مِنْ انفُسِهِمْ. «٣» وجود مبارك پيغمبر اسلام ولايتش به جان افراد از خود آنها سزاوارتر و مقدمتر است.
لذا در سوره احزاب فرمود: «مَا كانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ اذا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ امْراً انْ يَكُونَ لَهُمْ الْخِيَرَةُ مِنْ امْرِهِمْ.» «٤» وقتى خدا و پيغمبر درباره امرى حكم كردند، احدى حق اختيار و انتخاب ندارد. در عين حال‌كه: «انَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ» و «النَّبِىُّ اوْلى‌ بِالْمُؤْمِنينَ» و «مَا كانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُوْمِنَةٍ اذا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ امْراً انْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ امْرِهِمْ.» آمده، اما در نهايت، در سوره «شورا» ولايت را منحصراً براى ذات اقدس‌اله مى‌داند. «٥» «امِ اتِّخَذُوا مِنْ دُونِهِ اوْلِياءَ فَاللَّهُ هُوَ الْوَلِىُّ.» «٦» آيا مشركان غير خدا را يار و دوستدار خود برگرفتند و حال آنكه خدا منحصراً (ولى) دوست و ياور بندگان است.
ولايت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله‌ در بحث گذشته اثبات شد كه تنها خداست كه تمام شؤون نفس انسان از او سرچشمه‌