عبادت و ولايت منحصر به الله خواهد بود. «١» «اللَّهُ وَلِىُّ الَّذينَ ءَامَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ الَى‌النُّورِ.» «٢» خدا يار (و سرپرست) اهل ايمان است آنان را از تاريكيها بيرون مى‌آورد و به عالم نور مى‌برد.
قرآن كريم در عين حال كه قدرت، عزت، رزق، ولايت و برخى امور ديگر را به غير خدا اسناد مى‌دهد، در نهايت همه را جمع‌بندى مى‌كند و مى‌فرمايد اينها منحصراً از آن خداست.
درباره عزت فرمود: «وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنينَ.» «٣» «عزت مخصوص خدا و رسول و اهل ايمان است» لكن در سوره ديگر فرمود: «الْعِزَّةُ لِلَّهِ جَميعاً» «٤» «تمام عزتها مال خداست.» درباره «قوت» هم فرمود: «يا يَحْيى‌ خُذِ الْكِتابَ بِقُوَّةٍ.» «٥» «اى يحيى تو كتاب آسمانى ما را بقوت نبوت فراگير» به بنى‌اسرائيل فرمود: «خُذُوا مَا ءاتَيْناكُمْ بِقُوَّةٍ.» «٦» «دستور داديم با قوت پيروى كنيد.» به مجاهدين اسلام فرمود: «وَ اعِدُّوا لَهُمْ مَااسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ.» «٧» «آنچه در توان داريد براى مقابله با كافران مهيا كنيد» و سپس مى‌فرمايد: «انَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَميعاً.» «٨» «قدرت و توانايى تماماً از آن خداست.» درباره رزق هم خدا بعنوان «خير الرازقين» معرفى شده است، پس معلوم مى‌شود كه رازقين ديگرى هم هستند كه خدا خيرالرازقين است. لكن در جاى ديگرى مى‌فرمايد:
«انَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزاقُ ذُوالْقُوَّةِ الْمَتينِ.» «٩» اين «هو» كه ضمير فصل است با الف و لام مفيد حصر است، يعنى تنها رازق خداست.
در خصوص «شفاعت» در قرآن كريم، شافعينى را اثبات كرده است: «فَما تَنْفَعَهُمْ‌