رسيد ضرورت اطاعت از كسانى كه او به‌طور خاص يا عام به سمتى منصوب مى‌كند به خودى خود ثابت مى‌شود.
در اينجا به نمونه‌هايى از اين نصب عام اشاره مى‌كنيم:
١- رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
«الْفُقَهاءُ امَناءُ الرُّسُلِ ما لَمْ يَدْخُلُوا فِى الدُّنْيا! قيلَ يا رَسُولُ اللَّهِ وَ ما دُخُولُهُمْ فِى الدُّنْيا؟ قالَ اتِّباعُ السُّلْطانِ فَاذا فَعَلُوا ذلِكَ فَاحْذَرُوهُمْ عَلى‌ دينِكُمْ» «١» فقها امانتداران پيامبران هستند، مادامى كه در دنيا وارد نشوند. پرسيدند: مراد از ورود ايشان در دنيا چيست؟ فرمود: پيروى از سلطان، اگر چنين كردند از آنها در دينتان بر حذر باشيد.
در اين حديث رسول خدا صلى الله عليه و آله از فقها به «امين پيامبران» تعبير فرمود و روشن است كه امين شخص (به‌طور مطلق)، كسى است كه در تمام شؤون او مورد اعتماد باشد.
٢- حضرت امام حسين عليه السلام در بخشى از يك خطبه كه درباره امر به معروف و نهى از منكر ايراد فرموده گروهى از علماى زمان خود را كه به دليل سهل‌انگارى و عافيت‌طلبى، موقعيت اجتماعى خود را از دست داده و از صحنه مديريّت جامعه كنار زده شده‌اند مورد توبيخ قرار داده، مى‌فرمايد:
«وَ انْتُمْ اعْظَمُ النَّاسِ مُصيبَةً لِما غُلِبْتُمْ مِنْ مَنازِلِ الْعُلَماءِ، لَوْ كُنْتُمْ تَشْعُرُونَ، ذلِكَ بِانَّ مَجارِى الْامُورِ وَالْاحْكامِ عَلى‌ ايْدِى الْعُلَماءِ بِاللَّهِ الْامَناءِ عَلى‌ حَلالِهِ وَ حَرامِهِ فَانْتُمُ الْمَسْلوبُونَ تِلْكَ الْمَنْزَلَةَ وَ ما سُلِبْتُمْ ذلِكَ الَّا بِتَفَرُّقِكُمْ عَنِ الْحَقِّ وَ اخْتِلافِكُمْ فِى السُّنَّةِ بَعْدَ الْبَيِّنَةِ الْواضِحَةِ وَ لَوْ صَبَرْتُمْ عَلَى الْاذى‌ وَ تَحَمَّلْتُمُ الْمَؤُونَةَ فى‌ ذاتِ اللَّهِ كانَتْ امُورُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ تُرَدُّوَ عَنْكُمْ تَصْدُرُ وَ الَيْكُمْ تُرْجَعُ» «٢» شما- علما- مصيبت و بيچارگى‌تان از همه مردم بزرگتر است، اگر مى‌فهميديد؛ زيرا مجارى امور جامعه و تعيين حدود احكام به‌عهده دانشمندان الهى است همانان كه (از سوى خداوند)